YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2022/11744 E.  ,  2023/2815 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Tebliğnamede yer alan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulup, miktarı itibarıyla kesin olan ilk hükme yönelik temyiz isteminin Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 08.02.2018 günlü ilamıyla reddedilip, diğer hükmün bozulmasından sonra dosyanın gönderildiği Bölge Adliye Mahkemesince bu suçla ilgili yeni bir karar verilmediği tespit edilmiştir.

6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 20 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının ilgili kamu davalarına katılma ve hükümleri temyiz etme hakkının bulunduğu ve Bakanlık vekili tarafından kovuşturma evresinde katılma iradesinin ortaya konulduğu anlaşılmakla, söz konusu madde hükmü de gözetilerek 5271 sayılı Kanun'un 237 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının katılan, vekilinin ise katılan Bakanlık vekili sıfatıyla davaya katılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İstanbul 16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.12.2016 tarihli ve 2016/63 Esas, 2016/328 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 04.04.2017 tarihli ve 2017/740 Esas, 2017/760 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 08.02.2018 tarihli ve 2017/8089 Esas, 2018/820 Karar sayılı kararı ile özetle mağdurenin yaşının araştırılması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 20.05.2019 tarihli ve 2018/1000 Esas, 2019/1319 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık ve müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 15.12.2021 tarihli ve 14-2019/66351 sayılı temyiz ret ve onama, 05.09.2022 tarihli ve 9-2022/102513 sayılı onama görüşlü Tebliğnameler ile Dairemize tevdi edilmiştir.

II. GEREKÇE
Yargıtay bozma ilamı ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kalkması sonucunda bu hükme bağlı olan İlk Derece Mahkemesi kararının da tamamen ortadan kalkacağı dikkate alındığında;
Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 08.02.2018 tarihli ve 2017/8089 Esas, 2018/820 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama sonucunda, 5271 sayılı Kanun'un 223, 307 ve 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddeleri uyarınca sanık hakkında yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

Kabule göre de;
Sanığın aşamalarda mağdurenin yaşı yönündeki savunması, mağdure beyanları ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, İlk Derece Mahkemesince olayda 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışıldıktan sonra karar verilmesi gerekirken bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın eksik gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesine muhalefet edilmesi karşısında, söz konusu karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddi, hukuka aykırı bulunmuştur.

Açıklanan gerekçeyle Tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

III. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan Bakanlık vekili ile sanık ve müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 20.05.2019 tarihli ve 2018/1000 Esas, 2019/1319 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca takdîren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.05.2023 tarihinde karar verildi.