YARGITAY 8. CEZA DAİRESİ

8. Ceza Dairesi         2023/4399 E.  ,  2024/876 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/548 E., 2016/442 K.

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 07.07.2015 tarihli iddianamesiyle sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca, sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, mala zarar verme suçundan 151 inci maddesinin birinci fıkrası, basit tehdit suçundan 106 ncı maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davaları açılmıştır.
2. Adana 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli kararı ile sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca, sanık ... hakkında hakkı olmayan yere tecavüz, mala zarar verme ve basit tehdit suçlarından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararları verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan vekilinin temyiz istemi; beraat kararlarında gerekçe bulunmadığına, sanıklar hakkında haksız eylemleri için 3091 sayılı Kanun gereği men kararı verildiğine, yerel mahkemenin bu maddi vakıayı yok saydığına, mahkemece yapılan keşif alınan bilirkişi raporları sonunda suçu işlediklerinin sabit olduğunun anlaşıldığına, sanıkların katılana ait taşınmaza tecavüz ederken katılana ait tel örgüleri sökmeleri nedeniyle mala zarar verme suçunun oluştuğuna, keşifte bu durumun tespit, dinlenen tanıkların beyanlarında sanık ...'in katılanı tehdit ettiğini beyan etmeleri dikkate alındığında tehdit suçundan mahkumiyet hüküm kurulması gerektiğine, mahkemenin eksik inceleme ile karar verdiğine vesaireye ilişkindir.

III. GEREKÇE
1. Sanıkların yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 151 inci maddesinin birinci fıkrası, 106 ncı maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.
2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanık ...'nun 15.10.2015 tarihli ilk savunma tarihi olduğu, sanık ...'in 23.11.2015 tarihli ilk savunma tarihi olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana 24. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.02.2023 tarihinde karar verildi