YARGITAY 5. CEZA DAİRESİ

5. Ceza Dairesi         2021/5504 E.  ,  2023/5561 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2013/62 Esas, 2014/83 Karar
SUÇLAR : Rüşvet alma, görevi kötüye kullanma
HÜKÜMLER : Rüşvet alma suçundan mahkûmiyet, görevi kötüye kullanma suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması

... Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.05.2014 tarihli ve 2013/62 Esas, 2014/83 sayılı Kararının sanık ve suçtan zarar görenler vekilleri tarafından temyizi üzerine yapılan ön incelemede:
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasına göre rüşvet alma suçundan katılan sıfatını alabilecek surette zarar görmüş olan Hazine ile Adalet Bakanlığının kanun yoluna başvurma haklarının bulunması ve bu suçtan verilen mahkumiyet hükmünün Hazine ve adı geçen bakanlık vekilleri tarafından 7417 sayılı Kanun'un yürürlük tarihi olan 05.07.2022 tarihinden önce temyiz edilmesi ile usul hükümlerinin derhal uygulanacağı hususları karşısında, 3628 sayılı Mal Bildiriminde Bulunulması, Rüşvet ve Yolsuzluklarla Mücadele Kanunu'nun (3628 sayılı Kanun) değişiklik öncesindeki 18 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Hazinenin, 7417 sayılı Kanun'un 40 ıncı maddesiyle değişik 18 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca da Adalet Bakanlığının başvuru tarihinde müdahil sıfatını kazandığı kabul edilmiştir.
Sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin on ikinci fıkrası karşısında itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığından, aynı Kanun'un 264 üncü maddesi de gözetilerek Hazine vekili ile sanığın temyiz istemlerinin itiraz mahiyetinde kabulü ile merciince değerlendirilip gerekli kararın verilmesi mümkün görülmüş, temyiz incelemesinin sanık hakkında rüşvet alma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik katılanlar vekilleri ile sanığın temyiz itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verilmiştir.
Sanık hakkında rüşvet alma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.03.2013 tarihli ve 2013/1424 Soruşturma, 2013/1005 Esas, 2013/214 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması, aynı Kanun'un 53 üncü maddesi gereği hak yoksunluklarına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.
2. ... (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesinin, 07.05.2013 tarihli ve 2013/297 Esas, 2013/538 sayılı Kararı ile iddianamede sanığın "...'nin bulunduğu koğuşun yakacak kömürünün yetersiz kaldığının bildirilmesi üzerine koğuşa bir çuval kömür getirerek teslim ettikten sonra adı geçene maddi durumunun iyi olmadığını ve paraya ihtiyacı olduğunu belirtip getirdiği kömür karşılığı 20 TL isteyerek aldığı" şeklinde anlatılan eyleminin rüşvet suçunu oluşturabileceğinden bahisle Ağır Ceza Mahkemesine görevsizlik kararı verilmiştir.
3. ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.05.2014 tarihli ve 2013/62 Esas, 2014/83 sayılı Kararı ile sanığın görevsizlik kararına konu eyleminden dolayı rüşvet alma suçundan, 6352 sayılı Kanun'un 87 nci maddesiyle değişik 5237 sayılı Kanun'un 252 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, 53 maddesinin birinci fıkrası gereği hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.
4. Bu kararın sanık tarafından temyizi üzerine Dairemizin, 01.03.2021 tarihli ve 2017/1315 Esas, 2021/862 sayılı Kararı ile davanın Hazine ve Adalet Bakanlığına bildirilmesi amacıyla gerekçeli kararın adı geçen kurumlara tebliği için tevdi kararı verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1. Sanığın temyiz istemi; mahkumiyet ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına konu eylemleri gerçekleştirmediğine ve temyiz aşamasında resen tespit edilecek sair nedenlere,
2. Katılan Hazine vekilinin temyiz istemi; suça konu menfaatlerin müsaderesine karar verilmemesinin, sanığa rüşvet suçundan verilen cezada indirim yapılmasının, görevi kötüye kullanma suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna, kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ve temyiz aşamasında resen tespit edilecek sair nedenlere,
3. Katılan ... vekilinin temyiz istemi ise; rüşvet suçuna konu menfaatin müsaderesine karar verilmemesinin, bu suçtan verilen cezada indirim yapılmasının hukuka aykırı olduğuna, kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ve temyiz aşamasında resen tespit edilecek sair nedenlere,
İlişkindir.
III. GEREKÇE
1. Her ne kadar suç tarihinde infaz koruma memuru olan sanığın, hükümlü ...'in bulunduğu koğuşta kömür kalmadığının kendisine bildirilmesi üzerine adı geçenden 20 TL menfaat temin edip istihkak fazlası olarak kömür getirdiğinin kabulüyle hakkında rüşvet alma suçundan mahkumiyet kararı verilmiş ise de; tanık olarak bilgilerine başvurulan infaz koruma memurlarının ifadelerinde sanığın koğuşlara verilen kömür karşılığı para aldığına dair bilgilerinin bulunmadığını, bu hususta para alınmasının da mümkün olmadığını çünkü hükümlülere sürekli kömür ihtiyaçlarının bulunup bulunmadığını sorduklarını, kömür bittiğinde yahut talep olması halinde ise kömür verildiğini ve miktarı konusunda sınırlama yapılmadığını beyan etmeleri, ...'in soruşturma aşamasında alınan ifadesinde; sanığa koğuşa getirilen kömürün yetersiz olduğunu bildirmesi üzerine bir çuval kömür getirdiğini, kömürü getirdikten sonra maddi durumunun iyi olmadığını ve paraya ihtiyacı olduğunu bildirmesi sonrası getirdiği kömür karşılığı 20 TL istediğini ve kendisinin de herhangi bir zorlama olmadan bu parayı verdiğini bildirmesi, diğer tanık anlatımlarında da kömür getirilmesi öncesinde sanık tarafından para istendiğine yahut para verilmemesi halinde kömürün getirilmeyeceğinin belirtildiğine dair bir hususun yer almaması, rüşvet suçunun oluşabilmesi için bir rüşvet anlaşmasının bulunması, anlaşmanın da işin yapılmasından önce veya en geç yapılması anında olması gerektiği hususları nazara alındığında; sanığın, hükümlü ...'in koğuştaki kömürün yetersiz olduğunu bildirmesi sonrası bir çuval kömür getirdikten sonra maddi durumunun iyi olmadığını ve paraya ihtiyacı olduğunu söyleyip 20 TL menfaat temin etmek şeklinde sabit olan eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen görevi kötüye kullanma suçuna mümas olduğu kabul edilmiştir.
2. İcrai davranışla görevi kötüye kullanma suçu için, 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.
3. 5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 23.05.2014 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.
IV. KARAR
A. Sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar yönünden;
Ön inceleme bölümünde açıklanan nedenle sanığın ve katılan Hazine vekilinin kanun yolu başvurusu itiraz merciince incelenmek üzere esası incelenmeyen dava dosyasının, ek Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle Mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
B. Sanık hakkında rüşvet alma suçundan kurulan mahkumiyet kararı yönünden;
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.05.2014 tarihli ve 2013/62 Esas, 2014/83 sayılı Kararına yönelik katılanlar vekilleri ile sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.04.2023 tarihinde karar verildi.