YARGITAY 11. CEZA DAİRESİ

11. Ceza Dairesi         2021/12875 E.  ,  2024/1255 K.
"İçtihat Metni"B O Z M A Ü Z E R İ N E
MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2017/111 E., 2017/251 K.
SUÇ : Kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Temyizin kapsamına göre; ... 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2012 tarihli ve 2011/56 Esas, 2012/199 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.
2.... 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.03.2012 tarihli ve 2011/56 Esas, 2012/199 Karar sayılı kararının Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan ) 23. Ceza Dairesinin 08.02.2016 tarihli ve 2015/6994 Esas, 2016/911 Karar sayılı kararı ile "sanığın eylemin Trafik Tescil Şube Müdürlüğü'nün maddi varlığı olan sürücü belgesinin kullanılması suretiyle işlendiğinin iddia olunması dikkate alınarak, 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendinde öngörülen kamu kurumunun vasıta olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesi'ne ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması" nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
3. ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.10.2017 tarihli ve 2017/111 Esas, 2017/251 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında "kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık " suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 43 üncü maddesi, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis ve 3.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; üzerine atılı suçu işlemediğine, araç kiralama sözleşmesindeki imzaların el ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılmadan eksik inceleme sonucu hüküm kurulduğuna vb ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Sanık ...'in, katılan ...'a ait araç kiralama iş yerinden kendisini ... olarak tanıtmak ve bu kişi adına düzenlenen sahte sürücü belgesini ibraz etmek suretiyle 05.08.2007 tarihinde...plakalı aracı, 15.08.2007 tarihinde ise 34 EP 1099 plakalı aracı kiraladığı, kira sözleşmesinin bitim tarihinden sonra araçları katılana teslim etmesi gerekirken, teslim etmemesi üzerine katılanın emniyet güçlerine müracaat ettiği, bu müracaat üzerine yapılan araştırmada araçların sahte vekaletname ile 3.kişilere satıldığının tespit edildiği anlaşılmıştır.
2. Mahkeme tarafından, sanığın inkara yönelik savunması, katılan beyanı, fotoğraf teşhis tutanağı, tanık ifadeleri ve tüm dosya kapsamı itibarıyla sanığın eyleminin zincirleme şekilde kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturduğu kabul edilerek temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE
1. Sanık hakkında tekerrüre esas alınan, ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.03.2004 tarihli ve 2001/120 Esas, 2004/48 Karar sayılı ilamına konu 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (765 sayılı Kanun) 503 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki suçun karşılığı olan 5237 sayılı Kanun'un 157 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen dolandırıcılık suçununun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesi gereğince uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; bu suç yönünden uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırıldıktan sonra sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.
2. 5271 sayılı Kanun'un 217 nci maddesi uyarınca duruşmadan edindiği kanaate göre delilleri değerlendirip yüklenen suçun sübutu yönünden vicdani kanıya ulaşan Mahkemenin kabulünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.
3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.10.2017 tarihli ve 2017/111 Esas, 2017/251 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.02.2024 tarihinde karar verildi.