YARGITAY 1. CEZA DAİRESİ

1. Ceza Dairesi         2023/4587 E.  ,  2024/829 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin,16.05.2013 tarihli ve 2012/29 Esas, 2013/174 Karar sayılı kararı ile; sanıklar ... ve ... hakkında maktul ...'e karşı olası kastla nitelikli öldürmeye yardım suçundan, ayrı ayrı 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 82 ... maddesinin birinci Esas No : 2023/4587

fıkrasının (a) bendi, 21 ... maddesinin ikinci fıkrası, 39 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

2. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin,16.05.2013 tarihli ve 2012/29 Esas, 2013/174 Karar sayılı kararının katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 04.11.2014 tarihli ve 2014/3741 Esas, 2014/4916 Karar sayılı kararı ile; "Sanıklar ... ve ..., eylemlerini bilerek ve sonucunu da isteyerek gerçekleştirdikleri, olası kast hükümlerinin olayda uygulanmasının mümkün olmadığı, sanıklar ... ve ...’un TCK'nun 82/1-a, 39, 62, 53. maddeleri uyarınca cezalandırılmaları gerektiği," nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.12.2014 tarihli ve 2014/279 Esas, 2014/376 Karar sayılı kararı ile; Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 04.11.2014 tarih 2014/3741 Esas 2014/4916 Karar sayılı ilamına karşı önceki kararda direnilmesine karar verilmiştir.

4. ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.12.2014 tarihli ve 2014/279 Esas, 2014/376 Karar sayılı kararının Cumhuriyet savcısı, katılanlar vekili, sanıklar müdafileri tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 20.02.2017 tarihli ve 2017/53 Esas, 2017/493 Karar sayılı kararı ile; dosyanın direnme kararı konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.01.2022 tarihli ve 2017/1-183 Esas, 2022/19 Karar sayılı kararı ile; ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.12.2014 tarih ve 279 - 376 sayılı direnme kararına konu hükmünün; "sanıklar ... ve ...’un eylemlerini bilerek ve sonucunu da isteyerek gerçekleştirdikleri, olası kast hükümlerinin olayda uygulanmasının mümkün olmadığı, sanıkların TCK’nın 82/1-a, 39, 62, 53 maddeleri uyarınca cezalandırılmaları gerektiğinin gözetilmemesi nedeni ile bozulmasına," karar verilmiştir.

6. ... 1.Ağır Ceza Mahkemesinin 16.02.2023 tarihli ve 2022/221 Esas, 2023/28 Karar sayılı kararı ile; sanıklar ... ve ... hakkında maktul ...'e karşı nitelikli kasten öldürmeye yardım suçundan, ayrı ayrı 5237 sayılı Kanun'un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 39 uncu maddesinin ikinci fıkrasının (b) ve (c) bentleri, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanıklar müdafiinin temyiz istemi; suçun sübuta ermediği, sanıkların atılı suçu işlediklerine dair kesin ve somut delil bulunmadığına, cezanın alt sınırından uzaklaşılarak verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Sanıklar ... ve ..., sanık ...'a bir süre birlikte yaşadığı maktul ...'i öldürme eyleminde kullanması amacıyla av tüfeği temin ettikleri, kiraladıkları araçla Bucak ilçesinden olayın gerçekleştiği Eğirdir ilçesine götürdükleri, sanık ...’ın av tüfeğini nasıl kullanacağını sanık ...'a Esas No : 2023/4587

gösterdiği olayda; sanıklar ... ve ...’un, sanık ...’ın, maktul ...’i tasarlayarak öldürme eylemini kolaylaştırıcı nitelikte kendisine suçun işlenmesinde kullanacağı av tüfeğini temin etme, bu tüfeğin nasıl kullanılacağını gösterme, olay yerine götürme gibi maddi yardımlarının yanı sıra sanık ...’ın yanında yer alarak onda varolan suç işleme iradesini de kuvvetlendirdikleri, eylemlerini bilerek ve sonucunu da isteyerek gerçekleştirdikleri, anlaşılmıştır.

2. Sanıklar ve dava dışı suça sürüklenen çocuğun savunmaları, ATK ... Morg İhtisas Dairesinin 09.12.2010 tarihli otopsi raporu, adli tıp raporu, tutanaklar ve adli sicil kayıtları, nüfus kayıtları, bilirkişi raporu, dava dosyasında bulunmaktadır.

IV. GEREKÇE
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, anlaşıldığından, sanıklar müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.02.2023 tarihli ve 2022/221 Esas, 2023/28 Karar sayılı kararında sanıklar müdafileri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.02.2024 tarihinde karar verildi.