YARGITAY 1. CEZA DAİRESİ

1. Ceza Dairesi         2022/14460 E.  ,  2023/2658 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İstanbul (Kapatılan) 70. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli ve 2015/15 Esas, 2016/173 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul (Kapatılan) 70. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2016 tarihli ve 2015/15 Esas, 2016/173 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (birleşen) 3. Ceza Dairesinin 02.06.2020 tarihli ve 2020/2769 Esas, 2020/5466 Karar sayılı kararı ile özetle ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının anlaşılmaması karşısında sanık hakkında kurulan hükme asgari oranda haksız tahrik indirimi uygulanması gerektiği gözetilmeden fazla ceza tayin edilmesi ve hak yoksunluklarına ilişkin kanun maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması gerekçeleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.12.2021 tarihli ve 2020/217 Esas, 2021/940 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (e) bendi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 4 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz isteminin; sanık hakkında verilen cezanın ertelenmesine veya müvekkil hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceği değerlendirilmediğine, dava zamanaşımının oluşup oluşmadığı hususunda değerlendirme yapılmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Katılanın arkadaşı olan ... ... Davran ile sanığın patronu olan ... arasında yolda otomobil ile aniden durma meselesinden çıkan tartışmaya katılanın dahil olarak ... 'in çenesine iki kez yumruk attığı, ardından sanığın kolundan tutup vurmaya çalıştığı sırada sanığın, katılanı bıçakla sağ kalça bölgesinde iki adet, sol uyluk arka kısımda bir adet cilt, cilt altı ve kas kesisi, sol dirsekte cilt kesisi meydana gelecek şekilde yaraladığı, katılanın yaralanmasına ilişkin İstanbul Adli Tıp Şube Müdürlüğü’nce düzenlenen 14.01.2014 tarihli raporda katılanın cilt, cilt altı, kas kesilerine neden olan yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olmadığı ve basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olmadığı tespitine yer verildiği anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmaları, katılan ve tanık anlatımları, adli raporlar, tutanaklar, bozma öncesi ve sonrası yargılama sürecine ait evraklar dosya arasında bulunmaktadır.

3. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine ve içeriğine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE
Sanık müdafiinin sanık hakkında verilen cezanın ertelenmesine veya müvekkil hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceği değerlendirilmediğine, dava zamanaşımının oluşup oluşmadığı hususunda değerlendirme yapılmadığına yönelen temyiz istemleri yönünden;
İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanığın adli sicil kaydına göre Mahkemece cezanın ertelenmesi ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerine ilişkin "Adli sicili itibari ile sanığın bir daha suç işlemeyeceğine dair olumlu kanaat oluşmadığından" şeklindeki gerekçenin yerinde, yeterli ve kanuni olduğu, sanığın üzerine atılı suça ilişkin 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca 8 yıllık olağan, 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca ise 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerinin belirlendiği, inceleme tarihi itibariyle her iki zamanaşımı süresinin de dolmadığı anlaşılmış olup hükümde bu yönlerden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.12.2021 tarihli ve 2020/217 Esas, 2021/940 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
04.05.2023 tarihinde karar verildi.