YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2024/734 E.  ,  2024/5128 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR
1. Eskişehir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 22.02.2018 tarihli ve 2017/1055 Esas ve 2018/303 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında cinsel taciz suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.
2. Katılan mağdure vekili tarafından, hükmün istinaf edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesince duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda 20.11.2020 tarihli ve 2018/2286 Esas, 2020/1475 Karar sayılı kararı ile; Yerel Mahkemece kurulan beraat hükmü kaldırılarak posta veya elektronik haberleşme araçlarının sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle cinsel taciz suçundan sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 105 inci maddesinin birinci cümlesi, 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi ve 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca 6.750 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye karar verilmiştir.
3. Bu hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 30.06.2022 tarihli ve 2022/8282 Esas, 2022/7021 Karar sayılı kararı ile; "İlk derece mahkemesi tarafından gerçekleştirilen yargılama sonucunda sanığın cinsel taciz suçundan beraatine dair verilen karara yönelik istinaf incelemesini gerçekleştiren Bölge Adliye Mahkemesince vaki istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak sanığın bu suçtan mahkûmiyetine dair kurulan hüküm 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca kesin olup temyiz edilemediğinden, sanık müdafisinin temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi gereğince reddine," karar verilmiştir.
4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 14.09.2022 tarihli ve 2021/25449 sayılı ile itiraznamesi ile temyiz istemi yönünden esastan inceleme yapılması suretiyle karar verilmesi gerektiği ileri sürülerek Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 30.06.2022 tarihli ve 2022/8282 Esas ve 2022/7021 Karar sayılı kararına itiraz edilmiştir.
5. Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 28.11.2022 tarihli ve 2022/12104 Esas, 2022/10545 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.
6. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.10.2023 tarihli, 2023/9-63 Esas ve 2023/558 Karar sayılı kararı ile, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 30.06.2022 tarih ve 2022/8282 Esas ve 2022/7021 Karar sayılı temyiz isteminin ret kararının kaldırılmasına, temyiz taleplerinin değerlendirilmesi suretiyle temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın, Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi
Bölge Adliye Mahkemesinin müvekkil hakkındaki mahkumiyet kararının, toplanan delillere, usule, kanuna, temel insan hakları ile sanık haklarına ve masumiyet ilkesine açıkça aykırı olduğundan, Bölge Adliye Mahkemesinin mahkumiyet kararının temyizen incelenerek bozulması, müvekkilin beraatine karar verilmesi talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE
Tüm dosya içeriğine göre; sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair mağdurenin soyut beyanı dışında yeterli her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığından sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 20.11.2020 tarihli ve ve 2018/2286 Esas, 2020/1475 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 302 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca takdîren Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.05.2024 tarihinde karar verildi.