YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2024/69 E.  ,  2024/2130 K.
"İçtihat Metni"SAYISI : 2023/1566 E., 2023/1391 K.
SUÇLAR : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı, temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen asıl karar ile ek kararın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR
1. Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası ile dördüncü fıkrası, 53 ve 63 üncü maddesi ve aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 53 ve 63 üncü maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.07.2023 tarihli ve 2023/200 Esas, 2023/298 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 ve 63 üncü maddesi uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 ve 63 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair verilen kararın sanık müdafii, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 23.10.2023 tarihli ve 2023/1566 Esas, 2023/1391 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kesin olmak üzere esastan reddine karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 24.11.2023 tarihli ve 2023/1566 Esas, 2023/1391 Karar sayılı Ek Kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık müdafiinin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

3. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca ret ve onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği
Mağdure beyanlarının değiştiğine, nitelikli bir cinsel ilişki vakıalarını ortaya koymadığına ve aile yönlendirmesi ile verildiğine, tanık Mehmet'in beyanının tutarsız olduğuna, Mahkeme gözlemi ve mağdurenin doğum raporunun çelişkili olması nedeniyle yaş tespiti yapılması gerektiğine, sanığın mağdurenin yaşı konusundaki hatadan yararlanması gerektiğine, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince değerlendirme yapmak gerektiğine, gönül ilişkisi ve rızaya dayalı arkadaşlıkta temas yönüyle cinsel ilişki değerlendirmesi yapılacaksa bunun basit cinsel istismar boyutunu geçemeyeceğine, soyut ifadelerle hüküm kurulduğuna, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun oluşmadığına ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği
Sanığın cezasından indirim yapılmasının hatalı olduğuna, üst sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ilişkindir.

C. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği
Sanık hakkında eksik ceza tayin edildiğine, atılı suçta alt sınırdan hüküm kurulması ve genel ve soyut ifadelerle 6237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanması sonucu verilen cezanın eksik olduğuna, kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE
A. Asıl Kararın Temyizi Yönünden
1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olduğu, eylemlere uyan suç vasıfları ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçelerinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurularının esastan reddine dair kurulan hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii, katılan Bakanlık vekili ve katılan mağdure vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmediği anlaşıldığından kararda hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Sanık hakkında kurulan hükümde Mahkemece alt sınırdan uzaklaşmama ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında takdiri indirim uygulama nedenlerinin değerlendirildiği ve yeterli ve kanunî gerekçeye istinaden sanık hakkında ceza tayin edilirken alt sınırdan uzaklaşılmamasına ve takdiri indirim nedeni uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan zarar görme şartı katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı ve vekili lehine koşulları sağlanmadığından vekalet ücretine hükmedilmemesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Ek Kararın Temyizi Yönünden
5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR
Gerekçenin (A ve B) bölümlerinde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 23.10.2023 tarihli (asıl) ve 24.11.2023 tarihli (ek) 2023/1566 Esas, 2023/1391 Karar sayılı kararında sanık müdafii, katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜM VE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.03.2024 tarihinde karar verildi.

...