YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2024/1096 E.  ,  2024/3711 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2018/881 E., 2018/1202 K.

Suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereği yürürlülükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Irza tasaddi suçundan suça sürüklenen çocuğun 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 415/2, 55/3, 415/2, 55/3 ve 71. maddeleri uyarınca 4 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 04.07.2000 tarihli ve 208-355 sayılı hükümlerin, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 5. Ceza Dairesince 05.03.2002 tarih ve 3728-1222 sayı ile "Sanığın aynı suç işleme kararı cümlesinden olarak mağdura karşı 2 defa tasaddide bulunduğuna göre TCK’nun 415/2, 80. maddeleri ile uygulama yapılması yerine, yazılı şekilde ceza tayini" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

2.Yerel Mahkeme ise 16.05.2002 tarih ve 168-238 sayı ve özetle; iki olay arasında 7-8 ay gibi makul kabul edilemeyecek bir süre geçtiği, olayın seyrine göre aynı suç işleme kararından bahsedilemeyeceği gerekçesiyle önceki hükümlerde direnilmesine karar vermiştir.

3.Bu hükümlerin de suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.06.2003 tarihli ve 103930 sayılı bozma istekli Tebliğnamesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığa gönderilen dosya Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş, 08.07.2003 tarih, 189-207 sayı ve oy çokluğuyla hükmün onanmasına karar verilmiştir.

4.Hükmün infazı sırasında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe girmesi üzerine, hükümlünün hukuki durumunun anılan Kanun kapsamında değerlendirilmesi amacıyla duruşma açılarak yapılan uyarlama yargılaması sonucunda, suça sürüklenen çocuğun 1997 yılı Haziran ayında gerçekleştirdiği eylem nedeniyle lehine olduğu kabul edilen 5237 sayılı Kanun'un 103/1-a, 31/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay, 1998 yılı Kasım ayında gerçekleştirdiği eylem nedeniyle aynı Kanun'un 103/1-a, 31/3 ve 62/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca hükümlerin açıklanmalarının geri bırakılmalarına, suça sürüklenen çocuğun beş yıl süreyle denetime tabi tutulmasına ilişkin Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesince 06.03.2008 tarihli ve 257-194 sayılı kararın kesinleşmesinden sonra, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle dosyayı ele alan Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesince 27.09.2018 tarih ve 2018/881 Esas, 2018/1202 Karar sayılı açıklanması geri bırakılan hükümlerin açıklanmalarına, suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı TCK’nın 103/1-a, 31/3, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay, 1997 yılı Haziran ayında gerçekleştirdiği eylem nedeniyle aynı Kanun'un 103/1-a, 31/3, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

5. Hükümlerin, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.11.2021 tarihli ve 90050 sayılı "İncelemenin istinafa tabi olduğu" görüşlü Tebliğnamesiyle dosyanın gönderildiği Yargıtay 9. Ceza Dairesince 07.02.2022 tarih ve 26359-900 sayı ile incelemenin Bölge Adliye Mahkemesince yapılması gerekmesi sebebiyle dosyanın iadesine karar verilmiştir.

6.Yargıtay 9. Ceza Dairesinin iade kararı sonrasında, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcığı, 07.07.2022 tarih ve 9-2022/90309 sayılı İtiraznamesi ile Mahkemece verilen kararın temyiz kanun yolu kapsamında kaldığı görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

7.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.09.2023 tarihli ve 2023/9-110 Esas, 2023/464 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 07.02.2022 tarihli ve 2021/26359 Esas, 2022/900 Karar sayılı iade ilamının kaldırılmasına, temyiz incelenmesi yapılması amacıyla Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdii edilmesine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği
Hükmün infaz edildiğine, denetim süresi sonrasında suç işlendiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE
Suça sürüklenen çocuğun kayden 10.01.1981 doğumlu olup suç tarihi kabul edilen Haziran 1997 ile Kasım 1998 itibariyle on beş on sekiz yaş aralığında olması karşısında, 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesine göre hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi halinde uygulanacak denetim süresinin 3 yılı geçemeyeceği, incelemeye konu olayda hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 02.05.2008 tarihi ile ihbara konu ilamdaki resmî belgede sahtecilik suçunun işlendiği Kasım 2011 tarihi arasında söz konusu 3 yıllık denetim süresinin dolduğu nazara alınarak bu suçtan dolayı hükümlerin açıklanmasına yer olmadığına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde denetim süresi 5 yıl kabul edilerek suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükümlerin açıklanması suretiyle müsnet suçlardan cezalandırılmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR
Gerekçede açıklanan nedenle Elazığ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.09.2018 tarihli ve 2018/881 Esas, 2018/1202 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.04.2024 tarihinde karar verildi.