YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2024/1093 E.  ,  2024/3431 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2018/1851 E., 2018/1183 K.
SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ-OLAY VE OLGULAR
1.Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.05.2018 tarihli ve 2018/78 Esas, 2018/169 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına dair verilen kararın sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi kararı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkûmiyete ilişkin kısmın karardan çıkarılıp sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince beraatine yönelik ibarenin eklenmesi suretiyle hükmün 5271 sayılı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

2.Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesi kararının sanık müdafii ile katılan mağdur vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesinin 03.11.2020 tarihli ve 2020/4540 Esas, 2020/4635 Karar sayılı kararı ile ''Suç tarihinde on beş yaşından küçük olan mağdurun velayet hakkına sahip babası müşteki Fatih'in, ilk derece mahkemesindeki duruşmada şikayetçi olarak, davaya katılmasının ardından istinaf incelemesi neticesinde yokluğunda verilip usulüne uygun şekilde tebliğ edilen Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmemesi karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin hükümleri temyize hakkı bulunmadığından'' gerekçesiyle katılan mağdur vekilinin vaki temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

3.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 26.11.2020 tarihli ve 14-2019/50115 sayılı itiraznamesi ile on beş yaşından küçük mağdura atanmış zorunlu vekilin hükmü temyize hakkı bulunduğu ileri sürülerek Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesinin 03.11.2020 tarihli ve 2020/4540 Esas, 2020/4635 Karar sayılı kararına itiraz edilmiştir.

4.Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 05.10.2021 tarihli ve 2021/18041 Esas, 2021/8155 Karar sayılı kararı ile Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesinin temyiz isteminin reddine dair kararı usul ve kanuna uygun görülüp, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.

5.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 12.09.2023 tarihli ve 2021/9-386 Esas, 2023/423 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Yargıtay kapatılan 14. Ceza Dairesinin 03.11.2020 tarihli ve 2020/4540 Esas, 2020/4635 Karar sayılı kararının kaldırılmasına, dosyanın katılan mağdur vekilince yapılan temyiz başvurusunun incelenmesi için Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.

6.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İstemi
Sanığın mağduru ders çalıştırma adı altında evine çağırmak ve birden fazla kez tutmak suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE
Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı anlaşılmakla, katılan mağdur vekilinin temyiz talebi yerinde görülmemiştir. Açıklanan nedenlerle tebliğnamede hükmün bozulmasını isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 12.11.2018 tarihli ve 2018/1851 Esas, 2018/1183 Karar sayılı kararında katılan mağdur vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.04.2024 tarihinde karar verildi.