YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2023/9678 E.  ,  2023/6830 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2023/723 E., 2023/771 K.
SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Sakarya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.02.2023 tarihli ve 2022/278 Esas, 2023/50 Karar sayılı kararı ile sanığın çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesi, 62 nci ve 53 üncü maddesi uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
2.Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 26.04.2023 tarihli ve 2023/723 Esas, 2023/771 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi
Dosya kapsamındaki CD kaydı dikkatli izlendiğinde sanığın mağdureye yönelik olumsuz bir eylem gerçekleştirmediğinin anlaşıldığına, mağdure ve tanık beyanlarının çelişkili olduğuna, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair somut delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği beraat hükmü kurulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
Mahkemece ''...Sanığın 12 yaşından küçük olan mağdur çocuğun kıyafetlerinin içine elini sokmak vajinasına ve arka kısmına kesintisiz bir süre dokunmak, okşamak, parmağının cinsel organına sokmak sureti ile cinsel yönden istismar ettiği iddia edilen olayda;
Mağdur çocuğun yaşına göre hayal ürünü denemeyecek düzeyde ve istikrarlı olarak anlattığı istismarın varlığına yönelik beyanlarının,
Durumdan şüphelenen ve bu nedenle olayın görüntü kaydını yapan tanık Münevver'in beyanları ve görüntü kaydı çözümü içeriği,
Sanığın dolaylı ikrar içeren '... Telefonda oyunu gösterirken bacağını tutmuş olabilirim... bir elim direksiyonda iken bir elim de sırtındaydı... Telefonu verdim oyun oynadı' vb anlatımları;
Uzman bilrikişinin 04/10/2022 tarihli 'mağdurun beyanlarına anlatımlarının tutarlı ve önceki ifadeleri ile uyumlu olmaları nedeni ile beyanlarına itibar edilebileceği yönündeki raporu,
İle de doğrulandığından:
Sanığın sabit olan on iki yaşından küçük mağdurun kıyafetlerinin içine elini sokarak göğüs kısmını, ön cinsel organını (ön cinsel organına parmak sokmaya çalıştığına yönelik mağdur çocuğun soyut beyanınından başka delil elde edilememiştir) arka cinsel bölgesini görüntü kaydı ile de sabit olduğu üzere kesintisiz olarak bir süre ellemek, okşamak öpmek sureti ile sarkıntılık boyutunu aşıp, basit cinsel istismar düzeyine ulaşır şekilde istismar ettiği sabit olduğundan,
Eylemine uyan TCK 'nun 103/1-1.cümle, 3.cümle, gereğince cezalandırılmasına;
Mağdur çocuğun somut başka hiçbir delil ile desteklenmeyen (ve duruşma aşamasında da 'bir kez oldu' demek sureti ile değişen) beyanlarına göre kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden sanık aleyhine TCK 'nun zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına....'' şeklindeki gerekçeyle hüküm kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmamıştır.

IV. GEREKÇE
1. İlk Derece Mahkemesince mahkumiyet hükmü kurulurken temel cezanın doğrudan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının üçüncü cümlesine göre belirlenmesi gerekirken aynı maddenin birinci cümlesine istinaden temel cezanın belirlenmesinin ardından üçüncü cümleye göre ceza tayin edilerek kademeli uygulama yapılması, sonuç ceza miktarının doğru tayin edilmesi nedeniyle bozma nedeni yapılmamıştır.

2. Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin Eylül 2022 yerine 03.10.2022 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

3. Sanık hakkında kurulan hükümde, yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştiri nedeni dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 26.04.2023 tarihli ve 2023/723 Esas, 2023/771 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda eleştiri nedeni dışında hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Sakarya 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.10.2023 tarihinde karar verildi.