YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2023/8159 E.  ,  2023/5701 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2023/71 E., 2023/93 K.
SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Cizre 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.10.2022 tarihli ve 2022/179 Esas, 2022/227 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 18 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 31.01.2023 tarihli ve 2023/71 Esas, 2023/93 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi
Sanığın üzerine atılı suçunun sabit olduğuna, sanık hakkında temel cezanın üst hadden belirlenmesi ve takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
Mahkemece ''....tüm dosya kapsamı deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanığın mağdura karşı 2021 yılı Ekim ayında mağdurun dudaklarından, kollarından ve vücudunun diğer yerlerini öpmek şeklindeki eylemleri bakımından çocuğun cinsel istismarı suçunun sübut bulduğu, her ne kadar Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarı 28.01.2022 tarihli uzmanlık raporunda, alınan örneklerde kan ve meni izine rastlanılmadığı belirtilmiş ise, 11.12.2021 tarihli Rızaen Teslim Tutanağında, mağdura ait olduğu belirtilen taytın teslim alınması sırasında yapılan kontrolde, taytın etiket kısmında kana benzer lekeler olduğunun belirtildiği, mağdurun annesinin alınan beyanlarında kızına ait taytın etiket kısmında kana benzer lekeler gördüğünü beyan ettiği, mağdur da alınan beyanlarında istikrarlı olarak kendisinden kan geldiğini, bu kanın yere de damladığını belirttiği, yine raporun sonuç kısmında belirtildiği üzere ele geçen halıfleks üzerinde "A ve B" olarak işaretli bölgeleri üzerinde kan örneklerinin bulunduğunun belirtildiği, mağdurun annesinin alınan beyanında da mağdurun kendisine sanığın istismar eylemini bahse konu halıfleks üzerinde gerçekleştirdiğini anlattığını beyan ettiği, sanığın başkaca anlatımı bulunsa da çatı katında menisinin bulunduğunu ikrar ettiği, yine sanık savunmalarında, mağdurun kendisine başkaca birisi tarafından istismara uğradığını anlattığını beyan etmiş ise de, mağdurun bu yönde bir anlatımının bulunmadığı, yine mağdurun sanığa karşı iftirada bulunmasını gerektirecek dosyaya yansıyan bir husumetinin bulunmadığı, Mardin Devlet Hastanesi Çocuk İzlem Merkezinde 11.12.2021 tarihinde mağdurun diz-dirsek pozisyonunda yapılan anal muayenesine göre saat kadranına göre 2 yönünde akut fissür ve saat 1, 2 ve 3 yönünde ekimoz tespit edildiğinin bildirildiği, mağdurun eylemin gerçekleştiğini belirttiği tarih ve muayene tarihi arasındaki yakın zaman dilimi ve mağdurun anlatımı ile uyumlu olduğu, mağdurun anal bölgesinde fissür ve ekimozların oluşması, yukarıda anlatıldığı üzere mağdurun anal bölgesinde kan gelmesi ve mağdurun beyanlarında da sanığın cinsel organını arka özel bölgesine soktuğunu beyan etmesi karşısında duhulün gerçekleştiğinin kabulü ile her ne kadar sanığın daha önceki mağdurun dudaklarından, kollarından ve vücudunun diğer yerlerini öpmek şeklinde basit cinsel istismar suçu kapsamında kalan eylemleri bulunsa da son eyleminde sanığın cinsel organının mağdurun anüsüne duhul ettiği mahkememizce kabul edildiğinden eylemin bir bütün halinde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturduğu, bu haliyle sanığın üzerine atılı organ sokmak suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği'' gerekçesiyle mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmamıştır.

IV. GEREKÇE
1. Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un cezanın belirlenmesi başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında ifade edilen cezada orantılılık ilkesi göz önünde bulundurulmak suretiyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi kapsamında düzenlenen "Çocuğun nitelikli cinsel istismarı" suçundan tayin edilen temel cezanın alt sınırdan belirlenmesinde, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası kapsamında takdiri indirim nedeni uygulanmasına karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirildiği ve "Sanığın adli sicil kayıtları ile duruşmalardaki tutum ve davranışları lehine takdiri hafifletici neden kabul edilerek" şeklindeki yerinde, yeterli ve kanunî gerekçeye istinaden sanık hakkında takdiri indirim nedeni uygulanmasına karar verildiği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 31.01.2023 tarihli ve 2023/71 Esas, 2023/93 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Cizre 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.09.2023 tarihinde karar verildi.