YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2023/685 E.  ,  2023/7519 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2022/1152 E., 2022/1465 K.
SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı
HÜKÜM : Beraat
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiş olup, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 06.07.2018 tarihli ve 2016/356 Esas, 2018/310 Karar sayılı kararı ile; sanık üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 30 uncu maddesinin üçüncü fıkrası delaletiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.
2. Anılan karara karşı katılan Bakanlık vekili, katılan mağdure vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf yoluna başvurması üzerine Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 12.04.2019 tarihli ve 2019/99 Esas, 2019/559 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca davanın yeniden görülmesine ve duruşma açılmasına karar verilerek duruşmalı inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesinin kararının 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca kaldırılmasına, sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
3. Anılan karara karşı katılan mağdure vekili, katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafiinin temyiz yoluna başvurması üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 17.05.2022 tarihli ve 2021/28639 Esas, 2022/4587 Karar sayılı kararı ile katılan mağdure vekilinin temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verilmediği gerekçesiyle vaki temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298 inci maddesi gereğince reddine, sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemleri yönünden olayın intikal şekli, katılan mağdure ve tanık beyanları, savunma, katılan mağdure ile sanık arasında internet üzerinden yapılan yazışma içerikleri ile tüm dosya kapsamına göre, katılan mağdurenin yaşı konusunda hataya düştüğü anlaşılan sanığın eylemini katılan mağdurenin iradesine aykırı olarak gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığının anlaşılması karşısında atılı suçtan beraatine hükmedilmesi gerekirken anılan suçtan İlk Derece Mahkemesince verilen ceza verilmesine yer olmadığı kararına yönelik istinaf başvurusunun kabulüyle hükmün kaldırılarak yazılı şekilde hüküm kurulması gerekçesiyle hükmün bozulmasına ve dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.
4. Bozma üzerine devam olunan yargılamada Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 19.10.2022 tarihli ve 2022/1152 Esas, 2022/1465 Karar sayılı kararı ile sanık üzerine atılı çocuğun cinsel istismarı suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.
5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 06.01.2023 tarihli ve 9-2022/159051 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İstemi
Suç tarihinde on beş yaşından küçük olan katılan mağdurenin rızasının hukuken bir değer ifade etmemesi karşısında sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi yerine, yaş konusunda hataya düşüldüğünden bahisle beraat kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi
Sanığın, katılan mağdurenin yaşının on sekizden küçük olduğunu bilmediği yönündeki savunmalarını destekler somut delil bulunmadığına, bu sebeple sanığın katılan mağdurenin on sekiz yaşından büyük olduğu yönünde hataya düştüğünün kabulünün mümkün olmadığına, sanığın katılan mağdureye karşı cinsel istismar eylemlerinde bulunduğunun sabit olmasına karşın yazılı şekilde beraat kararı verilmesinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ve vekil ile temsil edilen kurum lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmemekle birlikte olayın intikal şekli, katılan mağdure ve tanık beyanları, savunma, katılan mağdure ile sanık arasında internet üzerinden yapılan yazışma içerikleri ile tüm dosya kapsamı gözetilerek sanığın katılan mağdurenin yaşı konusunda kaçınılmaz hataya düştüğü anlaşılmakla sanığın eylemini katılan mağdurenin iradesine aykırı olarak gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesiyle sanığın müsnet suçtan beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdanî kanıya ulaşıldığı, buna ilişkin gerekçelerin hukuka uygun olduğu, Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olarak katılan Bakanlığa yüklenen kamu görevi kapsamında 5271 sayılı Kanun'un 237 ve devamı maddeleri gereğince suçtan zarar görme şartı aranmadan katılma hakkı tanınması sebebiyle vekalet ücretine hükmedilmemesinin hukuka uygun olduğu anlaşılmış, bu kapsamda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen yargılama neticesinde kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle; Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 19.10.2022 tarihli ve 2022/1152 Esas, 2022/1465 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili ve katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Konya 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.11.2023 tarihinde karar verildi.