YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2023/13548 E.  ,  2024/1187 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2023/114 E., 2023/217 K.
SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM : Beraat, mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî onama, kısmî bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR
1. Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığının 12.03.2014 tarihli ve 2014/130 numaralı iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesi; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 43 üncü maddesi gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Eskişehir 2.Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.06.2014 tarihli ve 2014/113 Esas, 2014/197 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.06.2014 tarihli ve 2014/113 Esas, 2014/197 Karar sayılı kararının sanık müdafii ve katılan mağdur vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 07.06.2021 tarihli ve 2017/2564 Esas, 2021/4100 Karar sayılı kararı ile suç tarihinde on beş yaşından küçük mağdurun velayet hakkına sahip babası olan katılan ...'ın yüzüne verilen kararı temyiz etmemesi karşısında, mağdura yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin temyiz isteminin reddine; esastan incelenen sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden ise sanığın atılı suçları işlediği hususunda cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesiyle hükümlerin bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.07.2021 tarihli ve 14-2014/290240 sayılı itiraznamesi ile temyiz isteminin reddi ve bozma kararları kaldırılarak sanık müdafiinin temyiz istemi ile birlikte katılan mağdur vekilinin temyiz istemi yönünden de esastan inceleme yapılması suretiyle hükümlerin onanmasına karar verilmesi gerektiği ileri sürülerek Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 07.06.2021 tarihli ve 2017/2564 Esas, 2021/4100 Karar sayılı kararına itiraz edilmiştir.

5. Yargıtay 9.Ceza Dairesinin 15.12.2021 tarihli ve 2021/22456 Esas, 2021/10025 Karar sayılı kararı ile Yargıtay Kapatılan 14.Ceza Dairesinin 07.06.2021 tarihli ve 2017/2564 Esas, 2021/4100 Karar sayılı ilamı usul ve kanuna uygun görülüp, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenleri yerinde görülmediğinden reddiyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunca incelenmesi için dosyanın Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine karar verilmiştir.

6. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.06.2022 tarihli ve 2022/9-65 Esas, 2022/459 Karar sayılı Kararı ile mağdurun annesi ve babasının sanık hakkında şikayetçi olup davaya katılmış olmaları, mağdurun kanuni temsilcilerinin iradelerine uygun olarak kanun yoluna başvurma yetkisi kazanan vekilinin sanık hakkında verilen hükümleri temyiz etmeye hakkının olduğu kabul edilerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 07.06.2021 tarihli ve 2017/2564 Esas, 2021/4100 Karar sayılı katılan mağdur vekilinin temyiz isteminin reddi ve çocuğun cinsel istismarı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından verilen hükümlere ilişkin bozma kararının kaldırılmasına ve sanık müdafiinin temyiz isteminin yanında katılan mağdur vekilinin temyiz talebinin de değerlendirilmesi suretiyle temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın, Yargıtay 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesine karar verilmiştir.

7. Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 05.06.2014 tarihli ve 2014/113 Esas, 2014/197 Karar sayılı kararının katılan mağdur vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 15.03.2023 tarihli ve 2022/15228 Esas, 2023/1425 Karar sayılı kararı ile çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hüküm yönünden, hükümden sonra Eskişehir Osmangazi Üniversitesi (ESOGÜ) Tıp Fakültesi Anabilim Dalı tarafından 25.07.2014 günü tanzim edilen rapora göre sanığın eylemi nedeniyle mağdurun ruh sağlığının bozulduğu anlaşıldığından, lehe kanun belirlenerek hüküm kurulması gerekirken ruh sağlığı raporunun sonucu beklenmeksizin eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden, mağdurun iradesiyle hareket etme imkanının ortadan kaldırılmasının istismar suçunun zorunlu sonucu olduğu gözetilerek sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

8. Yargıtay 9. Ceza Dairesinin bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda Eskişehir 2.Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.09.2023 tarihli ve 2023/114 Esas, 2023/217 Karar sayılı kararı ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince beraatine; çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A. Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İstemi
Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan beraat hükmünün bozulması ve çocuğun cinsel istismarı suçundan verilen cezanın da yetersiz olması nedeniyle alt sınırdan uzaklaşılıp herhangi bir indirim uygulanmadan karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi
Mağdurda livata bulgusunun bulunmadığına, mağdur ifadelerinin çelişkili olduğuna, iddiaların gerçekle bağdaşmadığına, mağdur ile tanığın ifadelerinin birbiriyle örtüşmediğine, sözde istismar eyleminin gerçek olması halinde mağdurların bir daha sanığın yanına gelmeyeceğine, savunma tanıklarının iddiaya konu suçun sanık tarafından işlenmesinin mümkün olmadığını belirttiklerine, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraat kararı verilmesi gerektiğine, sanığın ceza hukuku ilkeleriyle bağdaşmayacak şekilde suç tarihinde yürürlükte olmayan ceza miktarı esas alınarak cezalandırıldığına ilişkindir.

III. GEREKÇE
A. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Beraat Hükmü Yönünden
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Mahkûmiyet Hükmü Yönünden
1. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.
Ancak;
2. Dairemizin 15.03.2023 günlü bozma ilamında değinilen ve Uyap kayıtlarında mevcut olan ESOGÜ Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığınca Adli Tıp Kurumu Kanunu'nun 7 nci, 23 üncü ve 31 inci maddeleri esas alınarak içinde işin uzmanı çocuk ve ergen psikiyatristi ve bir adli tıp uzmanı bulunur şekilde oluşturulan beş kişilik heyet tarafından 25.07.2014 tarihinde düzenlenen raporda, mağdurun ruh sağlığının sanığın istismar eylemi nedeniyle bozulduğunun tespit edilmiş olması karşısında, atılı bu rapor içeriğine göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken sehven ESOGÜ Tıp Fakültesi Çocuk ve Ergen Ruh Sağlığı Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlığınca 18.07.2014 tarihinde düzenlenen ve heyet oluşumu itibarıyla yetersiz olan rapora dayanılarak karar verilmesi, hukuka aykırı görülmüştür.

IV. KARAR
A. Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Beraat Hükmü Yönünden
Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle Eskişehir 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.09.2023 tarihli ve 2023/114 Esas, 2023/217 Karar sayılı kararında katılan mağdur vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdur vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Mahkûmiyet Hükmü Yönünden
Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenle Eskişehir 2. Ceza Mahkemesinin, 19.09.2023 tarihli ve 2023/114 Esas, 2023/217 Karar sayılı kararına kararına yönelik katılan mağdur vekili ile sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.02.2024 tarihinde karar verildi.

...