YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2022/14444 E.  ,  2023/3624 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2022/51 E., 2022/191 K.
SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı
HÜKÜM : Mahkumiyet
TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk müdafii, katılanlar vekili, katılan Bakanlık vekili
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.10.2011 tarihli ve 2012/51 Esas, 2011/120 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci, 43 üncü maddesinin birinci, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

2. Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.10.2011 tarihli ve 2011/51 Esas, 2011/120 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 13.11.2014 tarihli ve 2013/2435 Esas, 2014/12680 Karar sayılı kararı ile mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin usulüne uygun teşekkül ettirilmiş hastane veya kurumlardan rapor alındıktan sonra 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden hüküm kurulması ve suç tarihinde on beş on sekiz yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına karar verilerek yasaya aykırı davranılması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.03.2015 tarihli ve 2015/6 Esas, 2015/56 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci, 43 üncü maddesinin birinci, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

4. Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.03.2015 tarihli ve 2015/6 Esas, 2015/56 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılan vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 14.04.2016 tarihli ve 2016/139 Esas, 2016/3780 Karar sayılı kararı ile değişiklik öncesi ve sonrası kanun uygulamasına ilişkin gerekçe ve hükmün karıştırılması, mağdurenin olay öncesi ve sonrasında yaşadığı ailesel ve çevresel faktörler irdelenerek usulüne uygun teşekkül ettirilmiş hastane veya kurumlardan rapor alındıktan sonra 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağına karar verilmesi gerekirken, hüküm kurmaya elverişli olmayan rapora itibar edilerek hüküm kurulması, daha önceki bozma ilamında bozma nedeni yapılmasına rağmen suç tarihinde on beş on sekiz yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanmasına karar verilerek yasaya aykırı davranılması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

5. Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.11.2017 tarihli ve 2016/112 Esas, 2017/156 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci, 43 üncü maddesinin birinci, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

6. Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.11.2017 tarihli ve 2016/112 Esas, 2017/156 Karar sayılı kararının suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 18.10.2021 tarihli ve 2021/6021 Esas, 2021/8448 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun, aşamalarda mağdureyi on beş yaşından büyük bildiği yönündeki savunması ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, olayda 5237 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığı tartışıldıktan sonra hükme varılması gerekirken bu konuda herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın eksik gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

7. Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.06.2022 tarihli ve 2022/51 Esas, 2022/191 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci, 43 üncü maddesinin birinci, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A. Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İstemi
Müvekkilinin mağdurun yaşı konusunda hataya düştüğüne ilişkindir.

B. Katılanlar Vekilinin Temyiz İstemi
Suça sürüklenen çocuk hakkında asgari hadden uzaklaşılarak ceza tayini gerektiğine, 62 inci maddenin uygulanmasının hatalı olduğuna, mağdurun yaşı konusunda hataya düştüğüne ilişkin suça sürüklenen çocuğun savunmasına itibar edilemeyeceğine ilişkindir.

C. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği
Temel cezanın alt sınırdan belirlenmemesi, takdiri indirimin uygulanmaması gerektiğine, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrasının uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Mağdure ile suça sürüklenen çocuğun olay tarihinden önce yaklaşık üç aydır tanıştıkları ve aralarında duygusal arkadaşlık olduğu ve birkaç kez cinsel ilişkiye girdikleri, olay günü mağdurenin suça sürüklenen çocuğu arayarak annesi ve kardeşi ile birlikte yaşadığı eve çağırdığı ve gizlice odasına aldığı, mağdurenin erkek kardeşinin odadan konuşma sesleri duyarak annesine haber verdiği, kapıyı zorlamasına rağmen açamadığı, kardeşi tanık M.'den yardım istediği, tanığın gelmesi üzerine oda kapısını araladıkları ve mağdure ile suça sürüklenen çocuğu yer yatağında üzerlerinde sadece iç çamaşırları olduğu halde gördükleri, her ne kadar suça sürüklenen çocuk tarafından duruşmada verilen beyanlarda cinsel ilişki iddiaları inkar edilmiş ise de; olayın hemen akabinde suça sürüklenen çocuk ve mağdurenin kollukta alınan beyanları ile suça sürüklenen çocuğun sorgu esnasındaki anlatımlarında cinsel ilişkiye girdiklerini beyan etmiş olmaları, mağdurenin bakire olmadığına dair Adli Tıp Kurumu raporu, olay tarihine ilişkin tanık anlatımları ve olay yeri yakalama tutanakları birlikte ele alındığında suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin olay tarihi ve öncesinde birden fazla kez cinsel ilişkiye girdiklerinin anlaşıldığı, ayrıca suça sürüklenen çocuğun mağdurenin yaşında hataya düştüğüne yönelik savunmalarına da itibar edilemeyeceği, mağdurenin tehdit ile ilişkiye zorlandığını beyan ettiği ilk yerin mağdurenin akrabalarına ait boş ev olması, olay tarihi ve öncesinde mağdurenin suça sürüklenen çocuğu müteaddit defa aradığına ilişkin HTS kayıtları ile özellikle 13.03.2011 tarihli arama kayıtlarının suça sürüklenen çocuk ve mağdurenin ilk olay anlatımı ile de uyumlu olduğu, mağdurenin rızası doğrultusunda ilk olarak suça sürüklenen çocuğun yaşadığı ikamette olmak üzere akabinde akrabalarına ait boş ev ve son olarak kendi ikametinde olmak üzere suça sürüklenen çocuk ile birden fazla kez cinsel ilişkiye girdiği anlaşıldığından cezalandırılmasına karar verilmiş ve hukuki süreç başlığı altındaki uygulama yapılmıştır.

IV. GEREKÇE
A. Temel Cezada Teşdit Uygulanması ve Takdiri İndirim Hükümlerinin Uygulanmaması Gerektiğine Yönelik Temyiz İstemi Yönünden
Mahkemece 5237 sayılı Kanun'un Cezanın belirlenmesi başlıklı 61 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kriterler ile aynı Kanun'un 3 üncü maddesinin birinci fıkrasında ifade edilen cezada orantılılık ilkesi göz önünde bulundurulmak suretiyle suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde; 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası kapsamında düzenlenen "çocuğun nitelikli cinsel istismarı" suçundan tayin edilen temel cezanın "8 YIL" hapis cezası olarak belirlenmesinde ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinde sayılan " yargılama sürecindeki tutum ve davranışları" gibi dosya kapsamıyla örtüşen hususlar gerekçe gösterilerek takdiri indirim hükmünün uygulanmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediğinden, hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Diğer Temyiz Sebepleri Yönünden
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Trabzon 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.06.2022 tarihli ve 2022/51 Esas, 2022/191 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii, katılanlar vekili ve katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafii, katılanlar vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,30.05.2023 tarihinde karar verildi.