YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2021/9822 E.  ,  2024/4453 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/122 E., 2015/314 K.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33.maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR
1.Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103/1-1, 35, 109/1,3-f, 5 ve 53. maddeleri uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.06.2015 tarihli ve 2015/122 Esas, 2015/314 Karar sayılı kararı ile, sanığın atılı suçlardan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.
2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 24.05.2019 tarihli ve 14-2015/379912 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği
Kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE
1.Mağdurenin istikrarlı ve tutarlı beyanları, olayın intikal şekli ve süresi ve tüm dosya kapsamına göre sanığın mağdurenin kayıp olan kardeşini aradığını söylemesi üzerine sanığın mağdurenin kardeşini aradığını söylemesi üzerine sanığın mağdurenin kardeşinin yerini bildiğini ve kardeşine götürebileceğini söyleyerek aracına aldığı mağdureyi ormanlık alana götürerek cinsel ilişki teklif etmesi şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 105/1-2. cümlesinde düzenlenen cinsel taciz ve 5237 sayılı Kanun'un 109/1, 3-f, 5. maddelerinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını oluşturduğu anlaşıldığından sanık hakkında anılan maddeler uyarınca mahkumiyete karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde beraat kararı verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.
2.Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamede onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliği ile BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.05.2024 tarihinde karar verildi.