YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2021/9150 E.  ,  2024/2491 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/106 E., 2015/221 K.
SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR
1.Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İzmir 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.01.2015 tarihli ve 2014/991 Esas, 2015/2 Karar sayılı kararı ile 6545 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası sanığın eyleminin sarkıntılık kapsamında olup olmadığını değerlendirme yetkinin ağır ceza mahkemesine ait olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmesi üzerine, görevli İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.09.2015 tarihli ve 2015/106 Esas, 2015/221 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, lehe olan 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık Müdafinin Temyiz İsteği
Sanığın suçu kabul etmediğine, diğer yandan kameralarla izlenen ortamda sanığın bu suçu göze alamayacağına, mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğuna, mağdure beyanı dışında delil bulunmadığından kararın bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE
5271 sayılı Kanun'un 216 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca hükümden önce son sözün hazır bulunan sanığa verileceği şeklindeki emredici düzenleme karşısında, 08.09.2015 tarihli oturuma ait duruşma tutanağında hazır bulunan sanığa son söz hakkının tanınmaması nedeniyle kurulan hüküm hukuka aykırı bulunmuş, bozma sebebine göre Tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.09.2015 tarihli ve 2015/106 Esas, 2015/221 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden esası incelenmeyen hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,20.03.2024 tarihinde karar verildi.