YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2021/7309 E.  ,  2024/3077 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2014/49 E., 2015/116 K.
SUÇLAR : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat
TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, o yer Cumhuriyet savcısı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ - OLAY VE OLGULAR
1. Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin ikinci fıkrası, 109 uncu maddesinin ikinci ile beşinci fıkraları ve 53 üncü maddesi uyarınca açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.04.2015 tarihli ve 2014/49 Esas, 2015/116 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası ile beşinci fıkraları, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. GEREKÇE
İddianame ile esas hakkındaki mütalaada sanığın 5237 sayılı Kanun'un 102 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince cezalandırılmasının talep edilmesi karşısında, aynı Kanunun 102 nci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanmasına yönelik olarak sanık veya müdafiine usulüne uygun ek savunma hakkı verilmesi gerektiği gözetilmeden, hüküm celsesinde hazır bulunmadığı belirtilen sanığa ek savunma hakkı verildiği belirtilip söz konusu maddenin tatbiki suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesine muhalefet edilerek savunma hakkının kısıtlanması ve sanığın hüküm celsesinde olup olmadığının şüphede kalması nedeniyle hükümler hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR
Başkaca yönleri incelenmeyen İstanbul 11. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.04.2015 tarihli ve 2014/49 Esas, 2015/116 Karar sayılı kararına kararına yönelik sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz istemleri, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2024 tarihinde karar verildi.