YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2021/7301 E.  ,  2024/2730 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2014/327 E., 2015/122 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, tehdit
HÜKÜMLER : Beraat (çocuğun cinsel istismarı), mahkumiyet (tehdit)
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî ret, kısmî onama

Sanık hakkında tehdit suçundan verilen hükmün kesin nitelikli olması nedeniyle temyiz edilemez olduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR
Sanık hakkında cinsel saldırı ve tehdit suçlarını işlediği iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 102 nci maddesinin birinci fıkrası, 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi uyarınca Osmaniye 2. Asliye Ceza Mahkemesinde açılan kamu davasında sanığın 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca yargılanması gerektiği gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmesi üzerine Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılaması sonucunda, 24.03.2015 tarihli ve 2014/327 Esas, 2015/122 Karar sayılı kararı ile mevcut deliller değerlendirilerek sanığın;

1. Çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine,

2. Tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesi, 62 ve 52 nci maddesi uyarınca 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,
Karar vermiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği
Sanık hakkında ceza kararı verildiği ve bu kararı temyiz ettiklerine ilişkindir.

B. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği
Yeterli ve gerekli araştırma yapmadan beraat kararı verildiğine, tanıkların dinlenmediğine, sanığın tehdit suçu ile birlikte cinsel istismar suçunu da işlediğine ve diğer hususlara ilişkindir.

III. GEREKÇE
A. Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.06.2005 gün ve 61/82 sayılı Kararında vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir olup olmadığını belirleme bakımından hüküm tarihindeki kanuni düzenlemenin dikkate alınması gerektiği, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3.000 TL’ye kadar (3.000 TL dahil) adli para cezaları kesin nitelikte olup, buna göre mahkemece sanık hakkında atılı suçtan doğrudan tayin edilen 500 TL adli para cezasına ilişkin hükmün 1412 sayılı Kanun'un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince kesin olmasından dolayı temyizi mümkün bulunmadığından, vaki temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 317 inci maddesi gereğince reddine karar vermek gerekmiştir.

B. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
Olayın intikal şekli ve süresi, aldırılan rapor içerikleri, sanığın aşamalardaki savunması, mağdurenin aşamalardaki beyanları ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR
A. Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
Gerekçenin (A) bölümünde açıklanan nedenle, Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.03.2015 tarihli ve 2014/327 Esas, 2015/122 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii ve katılan mağdure vekilinin temyiz isteğinin karar tarihi itibarıyla 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesinin birinci fıkrası ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Çocuğun Cinsel İstismarı Suçundan Kuralan Hüküm Yönünden
Gerekçenin (B) bölümünde açıklanan nedenlerle Osmaniye 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 24.03.2015 tarihli ve 2014/327 Esas, 2015/122 Karar sayılı kararında katılan mağdure vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan mağdure vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.03.2024 tarihinde karar verildi.