YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2021/4831 E.  ,  2024/4398 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2014/463 E., 2015/101 K.

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ- OLAY VE OLGULAR
1. Sanık hakkında boyalara bakma maksadıyla katılan mağdure ile boyaların bulunduğu boş daireye gidip daire önünde bekleyen katılan mağdurenin kolundan tutup çekerek daire içine sokup öpmeye ve göğüslerini ellemeye çalıştığı iddiasıyla çocuğun cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda, Ankara 32. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.02.2015 tarihli ve 2014/463 Esas, 2015/101 Karar sayılı kararı ile mevcut delillerin değerlendirilmesi ile sanığın, atılı suçları işlediğinin sabit olmadığı gerekçesiyle ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

2. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca kısmî onama, kısmî bozma görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A. Katılan Mağdure Vekilinin Temyiz İsteği
Katılan mağdurenin beyanları ve sanığın olayı inkarını içeren beyanlarının dışında yeterli araştırma yapılmadan hüküm kurulduğuna, gerekli psikolojik destekler eşliğinde katılan mağdurenin beyanını almadan görgüye dayalı bir şahitliği bulunmayan tanıkların beyanlarına itibar edilerek eksik inceleme ile beraat kararı verildiğine ilişkindir.

B. Katılanın Temyiz İsteği
Katılan mağdurenin aşamalarda istikrarlı ve samimi anlatımlarda bulunmasına, maruz kaldığı eylemden ötürü psikolojisi ve gelişimi olumsuz etkilenmesine ve husumet yokluğuna karşın kurulan beraat hükümlerinin usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE
1.Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdani kanıya ulaşıldığı anlaşılmakla yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,
Ancak;
Sanık hakkında kurulan hükümlerde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, atılı suçları işlediğine dair mahkumiyete yeter, kesin ve inandırıcı delil elde edilememesi nedeniyle beraat hükümleri kurulurken uygulama maddesi gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230 uncu maddesinin ikinci fıkrasına muhalefet edilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

2. Bozma gerekçesine göre Tebliğnamede yer alan görüşe iştirak olunmamıştır.

IV. KARAR
Gerekçenin bölümünde açıklanan nedenlerle; Ankara 32. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.02.2015 tarihli ve 2014/463 Esas, 2015/101 Karar sayılı kararına yönelik katılan mağdure vekili ve katılanın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322 nci maddesinin verdiği yetkiye istinaden düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında kurulan hükümlerde yer alan "AYRI AYRI BERAATİNE..." ibaresinin çıkarılarak yerine "...5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı BERAATİNE..." ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.05.2024 tarihinde karar verildi.