YARGITAY 9. CEZA DAİRESİ

9. Ceza Dairesi         2021/3949 E.  ,  2023/4686 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2013/57 E., 2014/226 K.
SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜMLER : Mahkumiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmî onama, kısmî bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Giresun Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.04.2014 tarihli ve 2013/57 Esas, 2014/226 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası

ve 62 nci maddesi gereğince 2 yıl 6 ay; aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası ile 62 nci maddesi uyarınca da 5 yıl hapis cezası cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 17.12.2017 tarihli ve 2015/33796 sayılı onama ve bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi
Sanığın nitelikli cinsel istismar ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediğine dair dosyada her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığını, suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığını, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince de sanığın beraat etmesi gerektiği ve sair hususlarla kararın bozulmasını talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR
İlk Derece Mahkemesi tarafından, "Olay tarihinde mağdur ...’i arkadaşı tanık...ile birlikte kaleden ayrılmasına müteakip sanığın aracı ile takip ettiği, sanığın, mağduru fotoğraflarla durumu babasına anlatacağını söyleyerek tehdit edip araca binmesini sağladığı, mağdura sarılmaya çalıştığı, mağdurun karşı koyduğunda ısrarla hareketlerine devam ettiği, mağdurunda kendisine sarılmasını istediği iddiasının; sanık, atılı suçlamayı kabul etmeyerek sadece mağdureye yaptığının yanlış olduğunu böyle davranmaması gerektiğini söyleyerek sigara içtiğini, 5-10 dakika mağdure ile yolculuk yaptığını ve sağlık ocağında indirdiğini beyan etmiş ise de; sorgu aşamasında mağdurun babasını tanıdığını samimi arkadaşı olduğunu ifade etmesine rağmen mağdurun babası ... ***'in sanığı daha önceden tanımadığını beyan etmesi ve sanığın savunma içeriğine göre babasını tanımasına rağmen durumu tanık Yaşar'a söylemesinin olağan hayat akışına uygun olmayacağı hususları dikkate alındığında; sanığın savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğu kabul edilerek, tanık anlatımları ile desteklendiği, dolayısıyla sanığın üzerine atılı suçları işlediği dosya kapsamı ile sabit görülüp" şeklindeki gerekçe ile sanığın müsnet suçlardan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE
1. Sanığın, mağdureye sarılmak ve yanağından öpmek suretiyle cinsel istismar eyleminde bulunduğu iddiasıyla açılan davada mahkemesince söz konusu eylemlerle 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesi birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen çocuğun cinsel istismarı suçunun işlendiği gerekçesiyle hüküm kurulmuş ise de; gerekçe kısmında cezanın nitelikli halinin uygulanmasını gerektirecek eylemlerin ne olduğunun belirtilmediği bu haliyle kısa hükümde anılan kabule aykırı olacak şekilde 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası gereğince temel cezanın teşdiden belirlenmesi suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye sebebiyet verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

2. Hükümden sonra 24.11.2015 günlü, 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi yönünden karar verilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
1. Gerekçe bölümünün 3 numaralı bendinde açıklanan nedenlerle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen Giresun Ağır Ceza Mahkemesinin 21.10.2014 tarihli ve 2013/57 Esas, 2014/226 Kararına karşı sanık müdafiinin temyiz isteminin reddi ile hükmün ONANMASINA,

2. Gerekçe bölümünün 1 ve 2 numaralı bentlerinde açıklanan nedenle Giresun Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.10.2014 tarihli ve 2013/57 Esas, 2014/226 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

3. Sanığın mağdureyi fotoğraflarla babasına anlatacağını söyleyerek tehditle araca bindirmesi şeklinde gerçekleşen eylemde suçun sübutuna yönelik mahkumiyet kararında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.07.2023 tarihinde karar verildi.