YARGITAY 8. CEZA DAİRESİ

8. Ceza Dairesi         2023/4793 E.  ,  2024/1344 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/1372 E., 2022/1954 K.
SUÇ : 6136 sayılı Kanuna Aykırılık
HÜKÜM : Mahkumiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Aydın Cumhuriyet Başsavcılığının 25.03.2022 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanunun 13 üncü maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan suçtan dolayı cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
2. Aydın 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.11.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanunun 13 üncü maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan suçtan dolayı 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.
3. İlgili kararın Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin 24.10.2023 tarihli kararı ile duruşmalı olarak yapılan incelemede, İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında atılı suçtan verilen beraat hükmünün kaldırılmasına, sanığın 6136 sayılı Kanunun 13 üncü maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan suçtan dolayı 10 ay hapis cezası ve 750 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafinin temyiz isteği; sanığın suça konu tabancayı bulması ve tabancanın patlamasının aynı anda olduğuna, tanık olarak beyanına başvurulan annenin de tabancanın sanığa ait olmadığını izah etmeye çalıştığına, 22.05.2021 tarihli genel adli muayene raporunun mahkumiyet hükmü kurulmasında gerekçe olarak gösterilmesinin hatalı olduğuna, yolda geçen herhangi birinin de bahçeye silah atmış olma ihtimalinin bulunduğuna, "şüpheden sanık yararlanır" ilkesince bir değerlendirme yapılması gerektiğine ve re'sen gözetilecek nedenlerle verilen kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAYLAR VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, Aydın Umurlu Beldesinde oturan annesini ziyarete giden sanığın evin bahçesinde bulduğu çamurlu silahı silkelerken silahın ateş alması sonucu sağ bacağından yaralandığı, bu şekilde sanığın 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
2. İzmir Bölge Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce düzenlenen 21.01.2020 tarihli uzmanlık raporunda, söz konusu tabancanın 6136 sayılı Kanuna göre yasak niteliği haiz ateşli silahlardan olduğu, ancak bahse konu tabancanın nitelikleri itibariyle vahamet arz etmediği, 9x19 mm. çap ve tipinde bir(1) adet kovanın, tetkik konusu tabancadan elde ettilen mukayese kovanları ile makroskopta yapılan karşılaştırılmasında; çeşitli karakteristik izler yönünden aralarında uygunluklar bulunduğu görülmüş ve boş bir(1) adet kovanın, inceleme konusu yarı otomatik tabanca ile atıldığının tespit edildiği belirtilmiştir.
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü;
İlk Derece Mahkemesince yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilememesi nedeniyle sanığın beraatine karar verilmiştir.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
Bölge Adliye Mahkemesince "...Olayın hemen akabinde ifadesi alınan sanığın annesi Nadire'nin kollukta alınan ifadesinde "oğlum Levent'in bahçede sandalye üzerinde oturur vaziyette sol elinde silah olduğunu gördüm, yanına gidip ne olduğunu sorduğumda silah patladı" şeklindeki beyanı ile olayın hemen akabinde alınan 22/05/2021 tarihli sanığa ait raporda "muayene edilenin kendi ifadesine göre yazılacaktır" şeklindeki olayın öyküsünde, "silahı ile kazara kendisini sağ bacağından vurmuş" ifadesinin yer aldığı, bu haliyle sanığın suça konu silahı evin girişinde bulduğuna yönelik beyanlarına itibar edilemeyeceği ve üzerine atılı suçu işlediği anlaşılmakla..." sanığın eylemine uyan 6136 sayılı Kanunun 13 üncü maddesi birinci fıkrası gereğince cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE
Olay ve olgular bölümünde belirtilen uzmanlık raporu, sanık savunmaları, kolluk kuvvetleri tarafından düzenlenen tutanak, 22.05.2021 tarihli genel adlî muayene raporu ile dava dosyası kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, Mahkemenin atılı suçun sabit olduğuna ilişkin kabulünde herhangi bir isabetsizlik görülmemiş olup yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25. Ceza Dairesinin, 24.10.2023 tarihli kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Aydın 5.Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 25.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.02.2024 tarihinde karar verilmiştir.