YARGITAY 8. CEZA DAİRESİ

8. Ceza Dairesi         2023/4709 E.  ,  2024/547 K.
"İçtihat Metni"
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2023/1137 E., 2023/1802 K.
SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz
HÜKÜM : Düzeltilerek İstinaf başvurusunun esastan reddi ile sanığın beraati kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Sarıgöl Cumhuriyet Başsavcılığının 30.09.2021 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 154 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
2. Sarıgöl Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.03.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 154 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları uyarınca hapis cezasından çevrili 4.000,00 TL ve doğrudan verilen 1.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 13.06.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine,sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılanlar vekilinin temyiz istemi kararın hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğuna, sanık tarafından kapatılan yolun katılanların evlerine giden tek yol olduğuna, söz konusu yolun katılanlar lehine geçici olarak geçit hakkı verilen yerle bitişik olduğuna esasen eylemin geçit hakkını kullandırmamak için gerçekleştirildiğine, sanığın sırf tesis edilen geçit hakkından faydalanmamaları için yolu kapattığına, bu nedenle katılanların Karayollarına şikayette bulunup sanık hakkında men kararı aldırdıklarına, ancak sanığın eylemlerine devam ettiğine, 5237 sayılı Kanun'un 154 üncü maddesinde tanımlı suçun hak sahibinin taşınmazından yararlanmasına engel olan her fiili de içerdiğine, sanığın katılanların geçimlerini sağladıkları ve yaşadıkları eve giden tek yolun kapatılması, mahkeme yoluyla elde ettikleri geçit hakkını kullanmalarına engel olunması şeklindeki eylemlerinin atılı suçu unsurlarını taşıdığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay sanığın Sarıgöl ilçesi Dindarlı Mahallesi 2101 sayılı parselin maliki olduğu, katılanların Dindarlı Mahallesi 162 parselin maliki olduğu, katılanların 162 parsel sayılı taşınmazdaki evlerine sanığın taşınmazının doğusundan geçen Karayolları Genel Müdürlüğü'ne ait cepten geçerek ulaşabildikleri, sanığın çeşitli tarihlerde karayollarına ait yolu geçişi engelleyecek şekilde kapatarak katılanların kendi taşınmazlarına ulaşmalarına engellediği ve bu suretle hakkı olmayan yere tecavüz suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü;
Sanığın katılanlara ait taşınmaza giden karayollarına ait yola taş dökerek, geçişe engel olacak şekilde yan yana traktör koyarak atılı suçu işlediği anlaşılmakla cezalandırılmasına karar verilmiştir.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü;
Sanığın katılanın taşınmazına yönelik olarak zapt ve tasarruf kastı ile hareket etmediği, kaldı ki; 63 FB 739 ve 45 TA 6538 plakalı traktörleri koyduğu yerin Karayolları Genel Müdürlüğü'ne ait bir taşınmaz olduğu, katılanların taşınmazına yönelik bir tecavüzün bulunmadığı, bu haliyle de atılı suçun unsurları itibarıyla oluşmadığı anlaşılmakla sanığın beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.05.2020 tarih ve 2018/8-210-2020/190 Karar sayılı kararında;
"5237 Kanun'un "Hakkı olmayan yere tecavüz” başlıklı 154 üncü maddesinin birinci fıkrasında bir hakka dayanmaksızın başkasına ait taşınmaz mal veya eklentilerine yönelik gerçekleştirilmesi gereken üç ayrı seçimlik hareket düzenlenmiştir. Bunlardan birincisi; malikmiş gibi tamamen veya kısmen işgal etme, ikincisi; sınırlarını değiştirme veya bozma, üçüncüsü ise; hak sahibinin bunlardan kısmen de olsa yararlanmasına engel olma eylemleridir.

Olayda; fail tarafından taşınmazın aynına herhangi bir müdahalede bulunulmamakta sadece hak sahibinin taşınmazından yararlanmasına, bu taşınmazı istediği gibi kullanmasına engel olunmaktadır. Taşınmazın tamamından yararlanmaya engel olmak zorunlu olmayıp bir bölümünden yararlanmasına engel olunması hâlinde de bu suç oluşacaktır. Bu suçun oluşması için, failin mağdura karşı herhangi bir şekilde, cebir veya tehdit kullanmasına da gerek yoktur. mağdurun taşınmazına gitmek için kullandığı yolu sulayarak geçilmez hâle getirmek, kapısını kilitlemek, kapı kilidini değiştirmek, taşınmazın etrafını tellerle çevirmek, taşınmazın ekip biçilmesine karşı koymak veya kullanılmasını engellemek amacıyla sürekli etrafını kirletmek suretiyle taşınmazdan yararlanmaya engel olunabilir. (Osman Yaşar-Hasan Tahsin Gökcan-Mustafa Artuç, Yorumlu-Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, 2. Baskı, 4. Cilt, 2014, s.4979.). Diğer bir anlatımla hak sahibinin taşınmazından yararlanmasına engel olan her fiil ile bu suçun işlenmesi mümkündür" denilmektedir.
Somut olayımızda sanığın katılanların yaşamış oldukları evlerine gitmek için kullandıkları karayollarına ait tek yolu çeşitli tarihlerde farklı davranışlarla geçişe engel olacak şekilde kapatması eyleminin katılanların kendilerine ait taşınmazlarından yararlanmasına engel olma niteliği taşıdığı ve hakkı olmayan yere tecavüz suçunun unsurlarının bu nedenle oluştuğu gözetilerek sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi nedeniyle bölge adliye mahkemesi kararı hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle katılanlar vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin, 13.06.2023 tarihli ve 2023/1137 Esas, sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.01.2024 tarihinde karar verildi.