YARGITAY 8. CEZA DAİRESİ

8. Ceza Dairesi         2023/4477 E.  ,  2024/1147 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2022/70 E., 2023/48 K.
SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usûl hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Mihalıççık Cumhuriyet Başsavcılığının 07.10.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan kamu davası açılmıştır.
2. Mihalıççık Asliye Ceza Mahkemesinin 24.06.2016 tarihli kararı ile sanığın başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.
3. Yargıtay 8.Ceza Dairesi 13.12.2021 tarihli kararı ile "Cezanın belirlenmesi ve kişiselleştirilmesi her bir olay yönünden farklı koşullara tabi olacağı bu kuralın aksine davranışın denetim olanağını ortadan kaldıracağı gibi infazda da tereddütlere yol açacağı gözetilmeden sanık hakkında katılanlar ve mağdurlara yönelik eylemin hüküm fıkrasında ayrı ve bağımsız değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde topluca hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232. maddesine aykırı davranılması" nedeni ile bozulmasına karar verilmiştir.
4. Mihalıççık Asliye Ceza Mahkemesinin 30.03.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz isteği; suçun unsurlarının oluşmadığına, ölen ve yatalak mağdurlar hakkında herhangi bir talep olmadığı halde lehe değerlendirme yapılmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay; sanığın Mihalıççık ilçe merkezinde Ziraat Bankası şubesi yanında iş yerinin bulunduğu, banka şubesinin ATM sine gelerek para çekmek isteyen özellikle ATM işlemlerini bilmeyen mağdurlara yardım teklifinde bulunduğu, ATM de para bulunmadığı zamanlar mağdurların hesabındaki parayı kendi hesabına havale ettiği, karşılığını mağdurlara elden verdiği ancak havalelerde bulunan küsüratları mağdurlara vermediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE
1. Oluşa, dosya kapsamına, banka kayıtlarına ve müşteki beyanlarına göre; sanığın olay tarihinde Mihalıççık ilçesinde esnaf olduğu, maaşını veya hesabındaki parayı çekmek için gelen mağdur, müşteki ve katılan olarak bulunan kişilerin hesaplarından para çekmek istemeleri ancak ATM kullanmayı bilmemeleri nedeniyle kendisinden yardım istemeleri üzerine mağdur,müşteki ve katılanların bankamatik kartları ile paralarını çekerek kendilerine verdiği, bankamatik kartında kalan küsüratları kendi hesabına havale ettiği anlaşılmakla; mahkemenin sübuta ve suç vasfına ilişkin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.
2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Mihalıççık Asliye Ceza Mahkemesinin, 30.03.2020 tarihli kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.02.2024 tarihinde karar verildi.