YARGITAY 8. CEZA DAİRESİ

8. Ceza Dairesi         2023/4277 E.  ,  2024/454 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2022/730 E., 2023/444 K.
SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama
Gerekçeli kararda kanun yolunun 15 günlük süre olarak gösterilmesi ve sanık müdafinin de bu süre içerisinde kanun yoluna başvurduğu göz önüne alındığında, temyiz süresinde yanıltma nedeniyle sanık ... müdafinin temyiz istemi süresinde kabul edilmiştir.
Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Mut Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 29.09.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Sanık ... yönünden Yargıtay 8. Ceza Dairesi'nin 11.05.2022 tarihli bozma ilamı sonrası yapılan yargılamada, Mut 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 4.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafinin temyiz isteği, sanığın suçu işlemediğine, Erdem'in müvekkiline olan borcunu ödemediği gibi ayrıca iftira suçunu isnat ettiğine, soyut beyanlar dışında delil bulunmadığına, zorla araca bindirme durumu olmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, sanık ...'den araç kiralayan mağdur ...'in borcunu ödeyememesi nedeniyle sanık ... ile mağdur arasında husumet bulunduğu ve olay günü, sanık ...'in inceleme dışı sanık Mustafa ile mağdurun sokakta yürüdüğü sırada yanına giderek borç konusunu konuşmak için motosiklete binmesini istedikleri mağdurun kabul etmemesi üzerine kollarından tutup motosikletinin üzerine çekmeye çalıştıkları ancak: katılanın direnerek olay yerinden kaçtığı ve bu suretle atılı suçun işlendiği iddiasına ilişkindir.
2. 01.09.2014 tarihli kamera görüntüleri CD izleme tutanağına göre, sanık ... ve inceleme dışı sanık Mustafa'nın mağdur ...'in motosiklete binmesi için zorladıkları, zorlayarak bindirmeye çalıştıkları, başarılı olamadıkları, saat 11.34'te sanıkların motosikletine binip olay yerinden ayrıldıkları anlaşılmaktadır.

IV. GEREKÇE
Olayın intikal şekli ve zamanı, katılanın aşamalardaki beyanları, sanık ... ve temyiz dışı sanıkların aşamalardaki savunmaları ve tüm dava dosyası kapsamı dikkate alındığında, bozma ilamı sonrası yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, anlaşıldığından, sanık müdafinin sübuta, soyut iddia dışında yeterli delil bulunmadığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik temyiz talepleri yerinde görülmemekle, kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Mut 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2023 tarihli ve 2022/730 Esas, 2023/444 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz taleplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.01.2024 tarihinde karar verildi.