YARGITAY 8. CEZA DAİRESİ

8. Ceza Dairesi         2022/846 E.  ,  2023/9485 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2017/2922 (E) ve 2018/924 (K)
SUÇ : Kişiyi hürriyetinde yoksun kılma
HÜKÜM : Mahkumiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 03.01.2017 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ( 5237 sayılı Kanun) 102 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 35 inci maddesi, 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 63 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
2. Ankara 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.05.2017 tarihli ve 2017/5 Esas, 2017/361 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 3 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 61 inci maddesi nazara alınarak takdiren ve teşdiden 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, koşulları oluşmadığından 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrasının uygulanmasına yer olmadığına, 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
3. Ankara 33. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.05.2017 tarihli ve 2017/5 Esas, 2017/361 Karar sayılı kararının sanık tarafından istinafı üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 22.09.2017 tarihli kararıyla "6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Şiddetin Önlemesine Dair Kanunun 20/2 maddesi uyarınca Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığının davaya katılma hakkı bulunması nedeniyle dosyanın incelenmeksizin İlk Derece Mahkemesine iadesine" karar verilmiştir.
4. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 23.05.2018 tarihli ve 2017/2922 Esas ve 2018/924 Karar sayılı kararı ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği anlaşıldığından, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca takdiren ve teşdiden 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanığın bu suçu cinsel amaçla işlediği anlaşıldığından 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası uyarınca 1/2 oranda artırılarak sanığın 3 yıl 9 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1/6 oranda indirim yapılarak sanığın 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının birinci cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve aynı Kanun'un 63 üncü maddesi uyarınca cezalardan mahsubuna karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1. Sanığın temyiz isteği; üzerine atılı suçun tanık beyanları ve doktor raporu sonucunda hürriyeti tahdit suçunun unsurlarının oluşmadığı, basit tıbbi müdahaleyle giderilebilecek kasten yaralama suçunun unsurlarının oluştuğunu, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu cebir, tehdit veya hile ile işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı, herhangi bir delil olmadan sanığın eylemini cinsel amaç ile birlikte değerlendirmenin hukuka aykırı olduğu, suç vasfının tayininde yanılgıya düşüldüğü ve re'sen görülecek diğer temyiz sebeplerine ilişkindir.
2. Katılan ... vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği 2 yıldan 7 yıla kadar hapis cezası verilebilmesi karşısında 2 yıl 6 ay hapis cezasından daha fazlasına çarptırılması ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesindeki takdiri indirim nedenlerinin uygulanması sebeplerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
1. Dava konusu olay, sanık ...'nın mağdur ...’a arkadaşının evine gitme teklifinde bulunduğu, kabul etmeyince de apartman binasının içine sürüklediği iddiasına ilişkindir.
2. Ankara Ulus Devlet Hastanesinin 31.12.2016 tarihli adli raporunda; mağdurun basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralandığı tespit edilmiştir.
3. Katılan ... beyanında; sanığın kendisini kolundan tutarak ve zorla sürükleyerek apartmanın içine çektiğini, sanığın kendisine küfürler ettiğini, sanığın kendisini boğazından tutarak duvara yapıştırdığını, kafasını duvara vurduğunu, kendisini boğduğunu o sırada sanığın arkadaşı Yasin'in geldiğini, sanığı yukarı çıkardığını ve sanıktan şikayetçi olduğu şeklinde beyanda bulunmuştur.
4. Sanık savunmasında; üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini, olay günü alkollü olduğunu, katılanın kendisiyle beraber apartmana girdiğini, tanık Y.’nin katılanla bir şeyler konuştuktan sonra gitmek istemesi üzerine katılanla arasında tartışma çıktığını, katılanla karşılıklı sinkaflı bir şekilde hakarette bulunduklarını, bu sırada katılanın boğazından tutarak iteklediğini, katılana karşı cinsel istismarda bulunmadığını ancak alkolün etkisiyle boğazından sıktığı için pişman olduğunu beyan etmiştir.
5. Tanık Y.O. beyanında; sanığı katılanla beraber gelirken gördüğünü, beraber apartmandan içeri girdiklerini, katılanı kenara çekerek gitmesi gerektiğini söylediğini, bunun üzerine katılanın oradan gitmek istediğini söylediğini, sanıkla katılan arasında karşılıklı hakaretleşmeler yaşandığını, sanığın katılanın boğazını hafif sıktığını, sanığa katılanı kurtarmak için vurduğunu ve bu sırada katılanı dışarı çıkarttığı şeklinde beyanda bulunmuştur.
Tanık Y.T. beyanında; dairenin zilinin çaldığını ama yukarı gelen kimse olmadığını, sanıkla Yasin arasında tartışma yaşandığını duyduğunu, diğer olayları görmediği şeklinde beyanda bulunmuştur.
Tanık H.K. beyanında; katılanla sanığın sohbet ederek yürüdüklerini gördüğünü, aralarında tartışma veya başka bir şey yaşandığını görmediği şeklinde beyanda bulunmuştur.
Tanık U.B. beyanında; sanık ile katılanı balkondan gördüğünü, aralarında kavga gürültü olmadığını, normal şekilde yürüdüklerini gördüğü şeklinde beyanda bulunmuştur.
Tanık T.K. beyanında; sanığın bir eliyle katılanın boğazın sıkarken diğer elini katılanın bacağının arasında gördüğünü, ancak net olarak cinsel saldırıda bulunup bulunmadığın görmediğini, Yasin’in sanığı yukarı götürmeye çalıştığını, o esnada arbede yaşandığını gördüğü şeklinde beyanda bulunmuştur.

IV. GEREKÇE
Müşteki ifadesi, tanık ifadeleri ve tüm dava dosyası kapsamından, müşteki ile tanığın olayın safahati hakkında birbirini doğrular nitelikte beyanlar verdiği, her ne kadar sanık üzerine atılı suçlamayı kabul etmese de; tanık T.K.’nın mağdur beyanını doğruladığı, bu nedenle sanığın ifadesine itibar edilemeyeceği anlaşılmış ve yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 23.05.2018 tarihli kararında sanık tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 302 inci maddesinin birinci fıkrası gereği Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ankara 33. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.12.2023 tarihinde karar verildi.