YARGITAY 8. CEZA DAİRESİ

8. Ceza Dairesi         2022/815 E.  ,  2023/9527 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2017/2825 E., 2018/1942K.
SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının 05.01.2016 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Uşak 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2017 tarihli kararı ile sanık ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 35 inci maddesi, 53 üncü ve 63 üncü maddeleri uyarınca 5 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.
3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, duruşma açılmadan, 03.12.2018 tarihli ve 2017/2825 Esas, 2018/1942 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin ve katılan vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği, mahkûmiyete yeterli somut, her türlü şüpheden uzak ve inandırıcı delil olmadığına, sanık savunmasında geçen her türlü delilin toplanmadığına, kararın eksik inceleme ve yanlış değerlendirmeye dayalı olarak hüküm kurulduğuna ilişkindir.
2. Sanık ...'ın temyiz isteği, seri yargılama usulü ile yeniden yargılanması gerektiğine ilişkindir.
3. Katılan ... S. vekilinin temyiz isteği, sanığın ayrıca cinsel istismar suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay, sanık ...'ın 17.12.2015 günü sabah 07:30 sıralarında okula gitmekte olan katılan ... S.'a bıçak doğrultup boynuna dayadığı ve yol kenarında bulunan arabaya binmesini istediği, katılan ... S.'ın yardım çağrısında bulunup bağırmaya başladığı, sanık ...'ın bıçağı sağa sola savurup ısrarla katılandan arabaya binmesini istediği, katılan ... S.'ın direnmesi ve yardım çağrısını duyan tanıklar S.E. ve Y.E.'nin olay yerine gelmesi üzerine sanığın eylemine son vererek arabaya binip uzaklaştığı, bu suretle sanığın silah kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüs suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü;
1. İlk Derece Mahkemesince sanık ...'ın, silahla kişiyi hürriyetinden yoksun kılmaya teşebbüs suçunu işlediği kabul edilerek mahkûmiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.
2. Olaydan sonra sanık ... hakkında Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 04.08.2016 tarih ve 7256 sayılı raporunda, sanığın 17.12.2015 tarihinde işlediği iddia olunan cebir, tehdit veya hile kullanarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama, davranışlarını yönlendirme yeteneğini azaltacak veya kaldırabilecek düzeyde bir akıl hastalığının bulunmadığının tespit edildiği anlaşılmıştır.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü;
İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği, sanık müdafii ve katılan vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE
Sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince 3 yıl 6 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca bir kat artırıldığında 6 yıl 12 ay hapis cezası yerine 7 yıl hapis cezası olarak hükmedilmesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 35 inci maddesi gereğince 1/4 oranında indirim uygulandığında netice ceza değişmediğinden sonuca etkili görülmemiştir.
Olayın intikal şekli ve zamanı, katılanın aralarında daha önceye dayalı tanışıklık ve husumet olmayan ve sanığa iftira atması için bir nedeni de bulunmayan katılanın aşamalardaki değişmeyen beyanları, katılanın suça konu eylemin gerçekleştiği olay yerinden silah kullanılarak zorla götürülmeye çalışıldığına ilişkin tanık beyanlarının katılanın iddialarını doğruladığı, sanığın suça konu eyleme dair tevil yoluyla ikrarı, sanığın sübut bulan ve teşebbüs aşamasında kalan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma eylemini işlediği anlaşılmıştır. Bununla birlikte sanığın suça konu yerde hiç tanımadığı bir genç kız olan katılan ... S.'ı bıçak tehdidiyle aracına bindirip götürmeye çalıştıktan kısa bir süre sonra, UYAP üzerinden yapılan incelemede de görüldüğü üzere Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.10.2016 tarihli ve 2016/17 Esas, 2016/298 Karar sayılı kesinleşmiş dava dosyası kapsamında, olay yerine yakın bir yerde bu defa hiç tanımadığı başka bir genç kızın ağzını kapatıp kucaklayarak aynı araca bindirdiği ve aracıyla boş bir araziye götürerek genç kıza iki adet bıçağı yönelterek kendisiyle cinsel ilişkiye girmek istediğini belirttiği, akabinde genç kızı öpmeye çalışıp üzerini soymak için gömleğini yırttığı, genç kızın sanığın elinden kurtulup kaçtığı şeklindeki fiil ile bir bütün olarak değerlendirildiğinde sanığın atılı suçu cinsel amaçla işlediği anlaşılmıştır. Bu itibarla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109 uncu maddesinin beşinci fıkrası gereğince artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 03.12.2018 tarihli ve 2017/2825 Esas, 2018/1942 Karar sayılı kararının, katılan vekili ve sanık müdafinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle HÜKMÜN BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine takdîren gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.12.2023 tarihinde karar verildi.