YARGITAY 8. CEZA DAİRESİ

8. Ceza Dairesi         2022/5776 E.  ,  2024/3027 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/1718 E., 2022/213 K.
SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Her ne kadar katılan Bakanlık vekili tarafından gerekçeli temyiz dilekçesi 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 295 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 7 günlük süreden sonra verilmiş ise de, katılan Bakanlık vekiline yapılan gerekçeli karar tebliğinde, aynı Kanun'un 298 inci maddesi uyarınca temyiz dilekçesinin temyiz sebeplerini içermemesi halinde temyiz isteminin reddedileceğine dair şerh bulunmadığı görülmekle, katılan Bakanlık vekilinin ek temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilmiştir.
İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanık hakkında verilen kararın; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Giresun Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.11.2018 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.03.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan suçundan beraat kararı verilmiştir.
3. Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 09.02.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik Cumhuriyet savcısı, katılan Bakanlık vekili ve mağdure vekili tarafından yapılan istinaf başvuruları kabul edilerek duruşmalı olarak yapılan incelemede, sanık hakkında verilen beraat kararının kaldırılmasına ve çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteği, sanığın mağdurenin gerçek yaşını bildiğine, hata hükümlerinin uygulanamayacağına, rızanın geçerli olmadığına, sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması gerektiğine, cezanın üst sınırdan tayin olunmadığına, takdiri indirim nedenlerinin uygulanamayacağına, katılan kurum lehine vekalet ücreti tayin olunması gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Temyizin kapsamına göre;
Dava konusu olay; sanık ile mağdure arasında arkadaşlık ilişkisi bulunduğu, olay tarihinde mağdurenin kalmakta olduğu sevgi evlerinden kaçtığı, sanıktan kendisine kalacak yer temin etmesini istediği, bunun üzerine sanığın mağdureyi arkadaşı olan tanık O.'nun evine götürdüğü, burada iki gün boyunca birlikte kaldıkları, bu süreçte cinsel ilişkiye girdikleri, kurum yetkililerinin tanıklara ulaşması sonrasında, mağdurenin kaldığı kuruma teslim edildiği iddiasına ilişkindir.
A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü
İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonunda, sanığın beraatine karar verilmiştir.
B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü
İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından Cumhuriyet savcısı, katılan Bakanlık vekili ve mağdure vekilinin istinaf başvuruları kabul edilerek, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen beraat kararının kaldırılmasına, sanığın eyleminin çocuğun kaçırılması ve alıkonulmasını suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE
1. Sanık ...'in ifadesinde, kayden 2003 doğumlu olan mağdureyi 2000 doğumlu olarak bildiğini savunduğu, tanıklar O. ile N.'nin bu savunmayı doğrular nitelikte beyanda bulundukları, Mahkemece mağdurenin fotoğrafları üzerinden yapılan gözlemde, 15 yaşından büyük gösterdiği kanaatinin hasıl olduğu, sanık ile mağdure arasında uzun geçmişe dayalı bir arkadaşlık ilişkisinin bulunmadığı dosya kapsamından anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesince mevcut kabul doğrultusunda, sanığın eyleminin çocuğun kaçırılması ve alıkonulması suçunu oluşturduğuna dair kararında hukuka aykırılık bulunmamış ve Tebliğnamadeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.
2. Aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Kanun'un 20 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının kadın, çocuk ve aile

bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği anlaşılmış ise de, Bakanlığın davaya katılması doğrudan Anayasa ve Kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkindir. Bu nedenlerle katılan Bakanlık vekilinin vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine yönelik temyiz itirazı reddedilmiştir.
3. Tüm dava dosyası kapsamındaki deliller birlikte değerlendirildiğinde; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, Bölge Adliye Mahkemesinin sanığın atılı suçu işlediğine dair kararında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiş ve kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 09.02.2022 tarihli ve 2019/1718 E. sayılı kararında katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Giresun 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.04.2024 tarihinde karar verildi.