YARGITAY 8. CEZA DAİRESİ

8. Ceza Dairesi         2022/5711 E.  ,  2024/656 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2020/709 E., 2022/441 K.
SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Kilis Cumhuriyet Başsavcılığının 12.06.2018 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında cebir, tehdit veya hile ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve çocuğun cinsel istismarı suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Kilis Ağır Ceza Mahkemesinin 26.02.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında iki kez cebir, tehdit veya hile ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına; çocuğun cinsel istismarı suçundan ise iki kez 9 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
3. Kilis Ağır Ceza Mahkemesinin 26.02.2019 tarihli kararın katılanlar vekili ve sanık müdafii tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 04.07.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan ''istinaf başvurusunun hükümdeki hukuka aykırılığın düzeltilmesi suretiyle esastan reddine, kesin olarak'' ve sanık hakkında cebir, tehdit veya hile ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise ''kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir, tehdit veya hileyle işlenmeyip kullanılan hilenin cinsel istismar, eyleminin unsuru olup olmadığı, mevcut haliyle eylemin TCK’nın 109/1. maddesinde düzenlenen suçu oluşturup oluşturmadığı, sanığın TCK'nın 43 maddesi uyarınca tek fiille birden fazla kişiye karşı hürriyetinde yoksun kılma suçunu işleyip işlemediğinin delillere dayalı olarak tartışılıp açıklanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması'' nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
4. Bozmaya uyularak; Kilis Ağır Ceza Mahkemesinin 24.10.2019 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
5. Kilis Ağır Ceza Mahkemesinin 24.10.2019 tarihli kararı hakkında katılan mağdurlar vekili, sanık ve sanık müdafii ile katılan kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 02.02.2022 tarihli kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
1. Sanık müdafiinin temyiz isteği; mahkumiyete yeter delil bulunmadığına ilişkindir.
2. Katılanlar ... ve ... vekilinin temyiz isteği; sanık hakkında uygulanan takdiri indirimin haksız olduğuna ilişkindir.
3. Katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz isteği; kendisini vekille temsil eden katılanlar lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay, sanığın, olay tarihinde 5 ve 8 yaşlarında olan mağdur çocukları para vereceğinden bahisle iradelerini fesada uğratarak cinsel amaçla evine götürmek suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.
Temyizin kapsamına göre,
A- İlk Derece Mahkemesinin Kabulü;
Suçun işleniş biçimi, mağdurların yaşları gözönüne alınarak teşdiden 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin birinci fıkrası gereğince tek fiille birden fazla mağdura karşı eylemlerini gerçekleştirdiği gerekçesiyle İlk derece mahkemesince sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet hükmü kurulduğu anlaşılmıştır.
B- Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü;
İlk Derece Mahkemesi'nce kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE
A. Katılan Aile ve Çalışma Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğü vekilinin temyiz isteği yönünden;
T.C. Anayasasının 41 inci maddesinde, ailenin huzur ve refahı ile özellikle anne ve çocukların korunmasına yönelik olarak her türlü istismar ve şiddete karşı çocukları koruyucu tedbirleri alma görevinin Devlete ait olduğu, aile ve çocukların korunması hakkının Anayasa ile güvence altına alındığı, 6284 sayılı Kanunun 20 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı'nın kadın, çocuk ve aile bireylerine yönelik olarak uygulanan şiddet veya şiddet tehlikesi nedeniyle açılan davalara katılabileceği, ancak Bakanlığın davaya katılmasının doğrudan Anayasa ve kanundan kaynaklanan koruma görevine ilişkin olup Bakanlığa yüklenen bir kamu görevi olduğu, 5271 sayılı Kanun'un 237 nci ve devamı maddelerindeki katılma hakkına ilişkin suçtan doğrudan zarar görme şartının katılan Bakanlık için söz konusu olmadığı gözetilerek, katılan Bakanlık vekilinin lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkin temyiz gerekçesi yerinde görülmemiştir.
2. Sanık müdafiinin temyiz isteği yönünden;
Sanığın çelişkili beyanları, mağdurların ve katılanların beyanları ile dosya kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde; sanığın mağdurlara 10 TL para vereceğini söyleyerek hile ile yaşadığı eve götürüp orda kalmalarını sağlayarak mağdurları cinsel amaç ile hürriyetlerinden yoksun kılma suçunu işlediği sabit olduğundan sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.
3. Katılanlar ... ve ... vekilinin temyiz isteği yönünden;
1. Sanığın, daha 5 ve 8 yaşlarında olan mağdur çocukları para vereceğini söyleyip hile ile evine götürüp orda kalmalarını sağladığı olayda; sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu hile kullanmak suretiyle gerçekleştirildiği anlaşılmakla; sanığın 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken suç vasfında yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 109 uncu maddenin birinci fıkrası uyarınca mahkumiyetine karar verilmiş olması hukuka aykırı görülmüştür.
2. Sanığın eyleminin her iki mağdura yönelik bir yerden başka bir yere hile ile götürülmesi şeklinde gerçekleşmesi nedeni ile, kişiyi hürriyetinde yoksun kılma suçunun mağdur sayısınca oluştuğu gözetilerek her bir mağdura karşı eyleminden dolayı mahkûmiyet hükümleri kurulması gerektiği gözetilmeden, uygulama yeri olmadığı halde zincirleme suç hükümleri uygulanarak eksik ceza tayini hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılanlar ... ve ... vekili, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili ve sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 02.02.2022 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 23.01.2024 tarihinde karar verildi.