YARGITAY 8. CEZA DAİRESİ

8. Ceza Dairesi         2021/11270 E.  ,  2023/8859 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/626 E., 2016/535 K.
SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının, 29.10.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.
2. Mersin 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği,
1. Mağdur beyanlarının, uğranılan zarar hususunda çelişkili olduğuna,
2. Mağdurun uğradığı zararı giderdiğine,
3. Takdiri indirim nedenlerinin uygulanması gerektiğine,
Ve somut bir nedene dayanmayan diğer temyiz itirazlarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay; sanığın, mağdurun kayınbiraderi olduğu, bir süre birlikte yaşadıkları, olay tarihinde, mağdurun bilgisi dışında kredi kartını ele geçirerek, ATM'den 1.000,00 TL nakit avans çekmek suretiyle banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE
1. Sanığın, mağdura ait kredi kartı ile farklı günlerde birden fazla kez nakit avans çekmek suretiyle, atılı suçu zincirleme şekilde işlediği gözetilerek, sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezasında arttırım yapılmaması hukuka aykırı bulunmuş ise de, bu husus karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
2. Olaydan uzunca bir süre sonra kovuşturma aşamasında savunması alınabilen sanığın, mağdurun uğradığı zararı gidermek istemesi üzerine, kendisine gelecek celseye kadar süre verildiği, ancak sanığın bu zamana kadar etkin pişmanlıkta bulunmadığı gibi bu konuda herhangi bir belge de sunmadığı anlaşılmakla, sanığın bu yöndeki temyiz itirazı reddedilmiştir.
3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın, (1) ve (4) numaralı bentler dışında, doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
4. Sanık hakkında atılı suçtan hüküm kurulurken, temel hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezasına esas birim gün sayısının, alt sınırın üstünde belirlenerek hükümde çelişkiye neden olunması 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesine aykırı ise de, bu hususun Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR
Gerekçe bölümünün (4) numaralı bendinde açıklanan nedenle Mersin 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.07.2016 tarihli kararında sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan 175 günün 5 güne, 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca günlüğü 20.00 TL'den hükmolunan 3.500,00 TL adli para cezasının ise 100.00 TL'ye indirilmesi suretiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.11.2023 tarihinde karar verildi.