YARGITAY 8. CEZA DAİRESİ

8. Ceza Dairesi         2020/16624 E.  ,  2023/9029 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2016/224 E., 2016/486 K.
SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığının 22.11.2011 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılmıştır.
2. Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi, mahkûmiyetine yeterli delil bulunmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Dava konusu olay, sanık katılanın eşine asıldığını öğrenmesi üzerine inceleme dışı diğer sanıklar ile birlikte, katılanı zorla bir araca bindirip, ıssız bir yerde darp ettikten sonra aldıkları yere bırakmak suretiyle üzerine atılı suçu işlediği iddiasına ilişkindir.

IV.GEREKÇE
1. Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu silahla ve birden fazla kişi ile gerçekleştirdiği anlaşılmakla; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 3 üncü ve 61 inci maddeleri gereğince temel ceza belirlenirken, 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentleri uyarınca birden fazla nitelikli halin gerçekleştiği gözetilerek, temel hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle tayin edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi uygulanırken tahriki meydana getiren olayın niteliğine ve suçun işleniş şekline nazaran haksız tahrik hükümlerinin alt sınırdan uygulanması gerekirken, üst hadden indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
2. Katılanın anlatımını doğrulayan tanık beyanları, alınan Adli Muayene ve Ekspertiz Raporları ile sanığın ikrar içerikli tevilli savunması karşısında, sanığın yeterli delil bulunmadığına dair temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.
3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2016 tarihli kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz talebinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
22.11.2023 tarihinde karar verildi.