YARGITAY 7. CEZA DAİRESİ

7. Ceza Dairesi         2022/780 E.  ,  2024/2902 K.
"İçtihat Metni"
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2020/984 E., 2021/385 K.
SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet
HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak akaryakıtın ve nakil araçlarının müsaderesi
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; eylemin 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu kapsamında kaldığına, sanık hakkında teşdit uygulanmasının ve nakil araçlarının müsadere edilmesinin hatalı olduğuna, re'sen gözetilecek hususlarla usul ve yasaya aykırı hükmün bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE
Suç tarihinde Kayseri 8. Sulh Ceza Mahkemesinin 14.04.2014 tarihli ve 2014/180 Değişik İş sayılı önleme araması kararı uyarınca sanığın sevk ve idaresindeki 19 SF 300 plakalı çekici ve bu çekiciye bağlı 19 SF 520 plaka sayılı römorkta yapılan aramada, römorkta 26 adet fiber tank içerisinde toplam 26.000 litre kaçak akaryakıtın ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında, 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3/11. madesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 53. ve 54. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanığın alınan savunmasında ele geçirilen akaryakıtı kullanmak için satın aldığını beyan ederek atılı suçu inkar ettiği anlaşılmıştır.

Ele geçirilen akaryakıt hakkında düzenlenen 15.04.2014 tarihli ulusal marker tespit tutanağına göre ve 07.05.2014 tarihli İnönü Üniversitesi Akaryakıt/Petrol Analiz Laboratuvarı (İNÖNÜ-PAL) raporuna göre yapılan ölçümlerde ulusal marker seviyesinin geçersiz olduğu tespit edilmiştir.

Kaçak eşyaya mahsus tespit varakası dava dosyasında bulunmaktadır. Suç tarihi itibarıyla eşyaların gümrüklenmiş değerinin 96.872,26 TL ve fahiş değerde olduğu anlaşılmıştır.

Dava konusu olayda ele geçen 26.000 litre kaçak akaryakıtın Daire uygulamalarımıza göre ticari miktarda olması, sanığın savunmasının suçtan kurtulmaya yönelik olduğunun anlaşılmış olması karşısında sanığın eyleminin sübuta erdiği anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Ancak;
1.Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre sanığın eyleminin 11.04.2013 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/11. maddesi kapsamında kaldığı, ancak suç tarihinden sonra ise 28.06.2014 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/11-son cümle yollaması ile aynı Kanun'un 3/5, 3/10. maddeleri kapsamında bulunduğu, dava konusu kaçak eşyanın değerinin 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun kapsamında fahiş olması nedeniyle suç tarihinde yürürlükte bulunan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3/11. maddesinin sanığın lehine olduğu halde karma uygulama yapılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2.Sanığa mahkemenin 04.09.2014 tarihli ve 2014/398 Esas, 2014/590 Karar sayılı kararında 2 yıl 6 ay hapis cezası ve gün karşılığı 40.000,00 TL adlî para cezası verildiği, hükmün yalnızca sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi sonucu (Kapatılan) Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 06.07.2020 tarihli ilâmı ile bozulmasına karar verildiği, sanığın cezada kazanılmış hakkının 2 yıl 6 ay hapis cezası ve gün karşılığı 40.000,00 TL adlî para cezası üzerinden olduğu, cezada kazanılmış hak uygulamasında hapis ve adlî para cezasının bir bütün olarak dikkate alınması gerektiği, cezada kazanılmış hakka esas ceza belirlenirken hapis cezası için ayrı, adlî para cezası için ayrı değerlendirme yapılamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi ve cezada kazanılmış hak gözetilirken de netice ceza belirlendikten sonra infazın cezada kazanılmış hakkı oluşturan hükümde belirlenen netice ceza üzerinden yapılmasına karar verilmesi ile yetinilmesi yerine sanığın cezada kazanılmış hakkı oluşturduğu kabul edilen ceza miktarı ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

3.7242 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında yapılan değişiklik gereği kovuşturma aşamasında da etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği ve 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesi kapsamında "Soruşturma evresinde, ihtar yapılmaması hâlinde kovuşturma evresinde hâkim tarafından sanığa ihtar yapılır" düzenlemesinin getirildiği cihetle, soruşturma aşamasında kendisine etkin pişmanlık hususunda ihtarat yapılmayan sanığa yapılan etkin pişmanlık ihtarında suça konu kaçak eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı kadar parayı Devlet Hazinesine ödediği takdirde cezada yapılacak indirim oranının "1/2" olacağının bildirilmesi gerekirken, "1/3" oranında indirim yapılacağı bildirilmek suretiyle sanığın yanıltılması ve bu itibarla hakkında ödeme yapmadığından bahisle hakkında etkin pişmanlık hükmünün uygulanmaması,

4.Sanık hakkında tayin olunan 2 yıl 6 ay hapis cezası kısa süreli olmadığı halde 5237 sayılı Kanun'un 50/1-a maddesine aykırı olarak adlî para cezasına çevrilmesine karar verilerek hükümde çelişkiye neden olunması,

5.Suç konusu kaçak akaryakıtın 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi delaletiyle 5237 sayılı Kanun’un 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi,

6.Suçta kullanılan nakil araçlarının 5607 sayılı Kanun'un 13/1. maddesi delaletiyle 5237 sayılı Kanun’un 54/1. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi,
nedenleriyle hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.03.2024 tarihinde karar verildi.