YARGITAY 6. CEZA DAİRESİ

6. Ceza Dairesi         2023/5641 E.  ,  2024/2930 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2016/103 E. 2016/252 K.
SUÇ : Silahla tehdit
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. İstanbul Anadolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.03.2013 tarihli ve 2011/815 Esas, 2013/36 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106/2-a, 62/1, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Bu karar 08.04.2013 tarihinde kesinleşmiştir.

2. İstanbul Anadolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.04.2016 tarihli ve 2016/103 Esas, 2016/252 Karar sayılı kararıyla Aydın 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.06.2015 tarihli ve 2015/181 Esas, 2015/188 Karar sayılı ilâmı ile sanığın denetim süresi içerisinde 06.02.2015 tarihinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle ihbarı üzerine, sanık hakkında hüküm açıklanarak sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 106/2-a, 62, 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A. Sanığın Temyiz Sebepleri
1. Görüntülü duruşmada savunma hakkı verilmediğine,
2. Suçlamayı kabul etmediğine,
3. Vesaire,
İlişkindir.

III. GEREKÇE
Yargıtay incelemesine tabi olan ve kesinleşmesi halinde infaza verilecek hükmün, açıklanan hüküm olması karşısında; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3 maddesi, 5271 sayılı Kanun'un 230, 223 üncü maddeleri gereğince kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre ulaşılan sonuçların, iddia, savunma, tanık anlatımları ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, hangi gerekçe ile hangi delillere üstünlük tanındığının açık olarak gerekçeye yansıtılması ve bu şekilde cezanın şahsileştirilmesi gerekirken, açıklanan ilkelere uyulmadan açıklanması geri bırakılan hükme atıfta bulunularak gerekçesiz hüküm kurulması, nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR
Başkaca yönleri incelenmeyen İstanbul Anadolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.04.2016 tarihli ve 2016/103 Esas, 2016/252 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı açısından sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

04.03.2024 tarihinde karar verildi.