YARGITAY 6. CEZA DAİRESİ

6. Ceza Dairesi         2023/17469 E.  ,  2024/1633 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2012/90 E., 2013/77 K.
SUÇLAR : Şantaj, tehdit, hakaret
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.04.2023 tarihli ve 2012/90 Esas, 2013/77 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.01.2013 tarihli,2012/90 Esas 2013/77 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 125/1-2, 52/1-2 nci maddeleri uyarınca doğrudan 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına; 5237 sayılı Kanun'un 106/1, 52/1-2 nci maddeleri uyarınca doğrudan 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına; 5237 sayılı Kanun'un 107/1-2, 52/2-3 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay hapis, 4.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, karar verilmiştir.

2. Sanık müdafiinin 22.03.2023 tarihli temyiz dilekçesi üzerine Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.04.2023 tarihli ve 2012/90 Esas, 2013/77 Karar sayılı sanık müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, ek kararı ile "temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1 inci maddesi yollamasıyla 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesi gereğince reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri
1. Yapılan yargılamada müvekkilinin bir başka avukat tarafından temsil edildiğini, kararın sanık ve müdafiinin yokluğunda verildiğine, yalnızca müdafiiye tebliğ edildiğine, müvekkiline tebliğ edilmediğine, usulsüz tebliğe istinaden hüküm kesinleştirilip, infaza verildiğine, müvekkilin halihazırda cezaevinde olduğuna ve bu hüküm nedeniyle hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulandığına, hükmün sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerektiğine dair Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı 24.02.2022 tarihli kararı bulunduğuna, eski hale getirme talebinde bulunarak hükmü temyiz ettiklerine,
2. Vesaire,
İlişkindir.

III. GEREKÇE
Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı kararının geriye dönük kazanılmış hak oluşturmayacağı,

Sanık ve müdafiinin yokluğunda verilip sanık müdafiine 20.02.2013 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen ve sanığın 13.03.2013 tarihinde Cumhuriyet Başsavcılığına hitaben yazdığı dilekçesinde cezasının infazına başlanılmasını istediği,10.05.2013 tarihinde cezasını infaz ettiği karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 22.03.2023 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu,1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kütahya 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.04.2023 tarihli ve 2012/90 Esas, 2013/77 Karar sayılı ek kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

12.02.2024 tarihinde karar verildi.