YARGITAY 6. CEZA DAİRESİ

6. Ceza Dairesi         2022/11611 E.  ,  2024/6829 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2021/57 E., 2021/2232 K.
SUÇ : Kasten yaralama
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

I-) Sanık Müdafinin Temyiz Talebine Yönelik Yapılan İncelemede:
Sanık hakkında İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 16.12.2020 tarihli ve 2019/353 Esas, 2020/414 Karar sayılı kararı ile kasten yaralama suçundan, ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin kararın türü ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (h) bendinde yer verilen; “Davanın düşmesine, ceza verilmesine yer olmadığına, güvenlik tedbirine ilişkin ilk derece mahkemesi kararları ile ilgili olarak bölge adliye mahkemesince verilen bu tür kararlar veya istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlar”ın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

II-) Katılan Vekilinin Temyiz Talebinin İncelemesine Gelince:
İlk derece Mahkemesince sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair kararı sanık müdafinin ve katılan vekilinin istinaf etmeleri üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş olduğu dava dosyasında;
5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (h) bendine göre istinaf mahkemesi kararının kesin nitelikte olduğu ve temyizinin mümkün olmadığı anlaşılmış ise de Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.03.2009 tarihli ve 2009/2-43 Esas, 2009/56 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere kesin nitelikteki hükümlerin suç vasfına yönelik temyiz yasa yoluna başvurulması halinde temyize konu olabilecekleri kabul edildiğinden; incelemeye konu dava dosyasında katılan vekilinin temyizinin suç vasfına yönelik olduğu görüldüğünden kararın suç vasfı yönünden temyiz edilebilir olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, katılan vekili dilekçesinde; sanığın eyleminin yağma suçunu oluşturduğunu, yağma suçundan cezalandırılması gerektiini belirtmiş, anılan temyiz dilekçesindeki belirtilen sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Oluş ve dosya içeriğine göre, sanıklar hakkında kasten yaralama suçundan verine ceza verilmesine yer olmadığına dair kararda herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

Ayrıca dosyada 5271 sayılı Kanun'un 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükmün ileri sürülen temyiz sebepleri yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, katılan vekilinin yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile Tebliğname'ye uygun olarak HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

29.05.2024 gününde oy birliğiyle karar verildi.