YARGITAY 5. CEZA DAİRESİ

5. Ceza Dairesi         2021/12996 E.  ,  2024/3083 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/5629 Esas, 2020/1650 Karar
SUÇ : Tefecilik
HÜKÜM : İlk derece mahkemesince verilen mahkumiyet hükmünün kaldırarak sanık hakkında atılı suçtan beraat
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKİ SÜREÇ
1) Adana 13. Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.09.2019 tarihli ve 2018/576 Esas, 2019/666 sayılı Kararı ile sanığın tefecilik suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 241/1, 43/1-2, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis ve 5 tam gün karşılığı 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmolunmuştur.
2) Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 02.12.2020 tarihli ve 2019/5629 Esas, 2020/1650 sayılı Kararı ile mahkumiyet hükmünün kaldırılarak sanığın atılı suçtan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/2-e madde-fıkra ve bendi gereği beraatine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, sanık hakkında beraat hükmü kurulmuş olması nedeni ile vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.
Katılan ... vekili temyiz dilekçesinde, suç sübut bulduğu halde beraat hükmü kurulmasının hukuka aykırı olduğunu belirtmiştir.
III. GEREKÇE
5237 sayılı Kanun'un 241. maddesinde tanımlanan tefecilik suçunun oluşabilmesi için kazanç elde etmek amacıyla başkasına ödünç para verilmesinin yeterli oluşu, ayrıca birden fazla kişiye sistemli olarak faiz karşılığı ödünç para verilmesinin suçun unsuru olarak aranmaması, kişiler arasında doğmuş bir alacak borç ilişkisine dayanmayan kazanç elde etme amaçlı ödünç para verme eylemlerinin tefecilik suçu kapsamında bulunması ve aralarında yakın akrabalık bağı veya iş ilişkisi bulunmayan kişiler arasında günün ekonomik koşulları nazara alındığında yüksek sayılabilecek miktarda paranın karşılıksız verilmesinin hayatın olağan akışına uygun olmaması, bu bağlamda, tanık Çağlayan İmren'in, sanığa kredi kartını borcunu ödemesi için verdiğini, sanığın %10 fazlası ile geri almak koşulu ile borcu ödediğini beyan etmesi, sanığın, adı geçeni tanımadığı ve tanığın kredi kartı ile iş yerinde bulunan Point Of Sale (POS) cihazından yapılan harcamaların detayını hatırlayamadığı savunması karşısında; maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından, sanığın tefecilik yapıp yapmadığı hususunda kolluk araştırması yaptırılması ile vergi mükellefi olduğunun belirlenmesi halinde hakkında vergi inceleme raporu düzenlettirilmesi, keza alacaklı olduğu icra takip dosyalarının tespitiyle varsa takip borçlularının tanık sıfatıyla dinlenilmesi sonrasında, sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği ile vasfın bölünemeyeceği ilkesi de gözetilmeden, gerçeğe aykırı harcama belgesi düzenlemek suçundan suç duyurusunda bulunularak eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,
Kabule göre de;
Kendisini vekille temsil ettiren ve beraatine karar verilen sanık lehine Hazine aleyhine maktu vekalet ücreti takdir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,
IV. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 02.12.2020 tarihli ve 2019/5629 Esas, 2020/1650 sayılı Kararına yönelik sanık müdafiin ve katılan ... vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca hükmü bozulan Adana Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
19.03.2024 tarihinde karar verildi.