YARGITAY 4. CEZA DAİRESİ

4. Ceza Dairesi         2024/1804 E.  ,  2024/4270 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2016/17 E., 2016/600 K.
SUÇLAR : Tehdit, hakaret
HÜKÜMLER : Beraat, mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun ( 1412 sayılı Kanun ) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında,
1. Tehdit suçundan, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmaması nedeniyle, sanığın yüklenen suçtan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine,
2. Hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu, 62 nci, 58 inci ve 51 inci maddeleri uyarınca, 1 ay 25 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, verilen cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezasının ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresi belirlenmesine,
Karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanık müdafiinin temyiz isteğinin; tehdit suçundan verilen beraat hükmünde vekalet ücreti verilmesi gerektiğine, hakaret suçundan kurulan hükme ilişkin olarak ise, mesaj içeriğindeki sözlerinin hakaret unsurunu içermediğine, haksız tahrik hükümlerinde 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesinin birinci fıkrasının uygulanması gerektiğine ve resen görülecek nedenlerle hükümlerin bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Sanığın cep telefonundan bir süre birlikte yaşadığı katılanın cep telefonuna ".... anlatmakla yaplmda onu anlattin beni altatigina soyledinnmi çamurlaşiyirsun farkındaysan bende emineye yaptıklarına geleyim mutcalıya anlatayım doğrumu olur sen beni heryeri anlatsan ne olur ki ..bak canım sana tavsiyem sesini kes bırak her şey normala girsin ben normlimd sen değilsin, ev ve eşya işinide kapat artık kilit değiştirirsen bende değiştiririm benim bana zarar verir diye kesinlikle düşünme yemin ederim böyle bir şey olmaz olmayacak bunu o küçük beynine sok benide düşün ya... ban cnım nereye gidersen git sen ne aptalsın ya polise gitsen ne olacak ki çıkmıyor evimden tehdit ediyor çocuğumu eşimi derim bu kadar iyi etmişsin." şeklinde mesajlar göndermek suretiyle katılana hakaret ettiği iddiasıyla sanık hakkında hakaret suçundan açılan davada, sanığın ikrarı ile 10.09.2015 tarihli mesaj tespit tutanağına göre sanığın atılı suçu işlediği Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.
2. Sanık atılı suçlamayı ikrar etmiştir.
3. 10.09.2015 tarihli mesaj tespit tutanağı dosyada mevcuttur.
IV. GEREKÇE
A. Tehdit Suçundan Verilen Beraat Hükmü Yönünden
Sanığın yargılandığı aynı davada,, hakaret suçundan mahkûmiyet kararı verilmiş olması karşısında; sanık müdafii tarafından sunulan avukatlık hizmetinin bölünmesi mümkün olmadığından, sanık hakkında tehdit suçundan kurulan beraat hükmü nedeniyle vekalet ücretine hükmedilmemesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.
B. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri ile Sair Temyiz Sebepleri Yönünden
Tüm dosya kapsamına, sanığın ikrarına ve 10.09.2015 tarihli mesaj tespit tutanağına göre sanığın atılı suçu işlediğine, adli sicil kaydında engel mahkumiyeti bulunması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmaması yönünde Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.
Ancak,
1. Hakaret suçuna ilişkin özel hüküm olan ve daha lehe düzenlemeler içeren 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesi yerine, aynı Kanun'un genel tahrike dair 29 uncu maddesinin uygulanması,
2. 17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun’un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun’a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun’un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun’un 7 ve 5271 sayılı Kanun’un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden,
Karar bu yönleriyle hukuka aykırı görülmüştür.
V. KARAR
A. Tehdit Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden
Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemece verilen hükümde sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,
B. Hakaret Suçundan Verilen Hüküm Yönünden
Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden, hükmün 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
02.04.2024 tarihinde karar verildi.