YARGITAY 4. CEZA DAİRESİ

4. Ceza Dairesi         2021/13905 E.  ,  2023/21703 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2014/1664 E., 2016/155 K.
SUÇ : Hakaret
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin bir ve dördüncü fıkraları ile 52 nci maddesi uyarınca 4.200,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi, katılanın bildirdiği tanıkların beyanları arasında çelişkiler bulunduğu, kararda tutarsızlıklar ve çelişkiler olduğu, atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığı, izah edilen ve resen dikkate alınacak nedenlerle kararın bozulması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR
Sanığın, katılana hitaben "Şerefsiz, naparsan yap kapıyı kırar buraya gireriz." şeklinde sözlerle hakaret ettiği iddia ve kabul olunmuştur.
IV. GEREKÇE
1. 6545 sayılı Kanun'un 72 nci maddesiyle, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasında yapılan değişikliğin suç tarihi itibariyle yürürlükte olması nedeniyle, sanığın sabıkasındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmasına engel olduğu anlaşılmakla; Tebliğnamadeki bu yöndeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.
2. Sanığın suçlamayı kabul etmemesi, katılan ile eşi olan tanık L. B.'nin soruşturma aşamasındaki beyanlarında sanığın hakaret eyleminden bahsetmeyip tanıklar A. E., İ. B. ve M. S.'nin hakaret içerikli sözler söylediğini belirtmelerine karşın yargılama aşamasında sanığın karakola giderken hakaret içerikli sözler söylediğini belirtmeleri ve diğer tüm tanıkların beyanlarının da olaya ilişkin olup olmadığı ya da hangi olaya ilişkin olduğunun tam açıklığa kavuşturulamaması karşısında; olayın hangi aşamada ve nasıl meydana geldiği hususunda tüm beyanlar irdelenip çelişkiler giderildikten sonra bütün deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,
3. Sanığın, hakaret suçu ile birlikte işlediği iddia edilen ve suç tarihinde uzlaştırma kapsamında bulunmayan 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde düzenlenen tehdit ile aynı Kanun'un 116 ncı maddesinin dördüncü fıkrasında düzenlenen konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından beraat etmesi karşısında, aynı Kanun'un 125 inci maddesinde düzenlenen hakaret suçunun 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca uzlaşmaya tabi hale geldiği anlaşılmakla, aynı Kanun'un 253 ve 254 üncü maddeleri uyarınca uzlaşma hükümlerinin uygulanması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönleriyle hukuka aykırı görülmüştür.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,
Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,
27.09.2023 tarihinde karar verildi.