YARGITAY 2. CEZA DAİRESİ

2. Ceza Dairesi         2023/8531 E.  ,  2024/3174 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2017/2696 E., 2017/701 K.
ŞİKÂYETÇİLER : ..., ...
SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi
TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet
savcısı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzelterek onama

A. Sanık Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;
İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 19.12.2017 tarihli ve 2017/2696 Esas, 2017/701 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık hakkında, Çorlu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.05.2017 tarihli ve 2017/262 Esas, 2017/178 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4 ve 62/1. maddeleri uyarınca konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan "10 ay" hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen istinaf başvurusunun esastan reddi kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-b maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, REDDİNE,
B. Sanık Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;
İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edelerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin tekerrür hükümlerinin sanığın kazanılmış hakkı gözetilmeden uygulanmasına, sanığın savunması yönünde araştırma yapılmaksızın eksik inceleme ile hüküm kurulmasına ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;
1. Sanık hakkında istinaf incelemesi üzerine verilen bozma kararı öncesi tekerrüre esas alınan Hayrabolu Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.03.2012 tarihli ve 2011/131 Esas, 2012/41 Karar sayılı ilâmına konu 2 yıl 2 ay 12 gün hapis cezasına konu ilâmından daha ağır cezayı içeren ilâmların bulunması nedeniyle bu hususun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 02.02.2017 tarihli ve 2017/111 Esas, 2017/224 Karar sayılı kararında aleyhe istinaf bulunmadığından bozma sebebi yapılmayıp, eleştiri konusu yapılmakla yetinildiği anlaşılmakla, bozma sonrası kurulan hükümde tekerrüre ilişkin gözetilmesi gereken 5271 sayılı Kanun'un 283. maddesine göre, infaz aşamasında koşullu salıverilme süresine eklenecek miktar bakımından bozma öncesi verilen kararda tekerrüre esas alınan ilâmdaki ceza miktarının esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

2. Sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve en ağır cezayı içeren Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.02.2012 tarihli ve 2009/66 Esas, 2012/13 Karar sayılı, 07.04.2014 tarihinde Yargıtay 14. Ceza Dairesinin onama kararıyla kesinleşen ilâmı yerine, Lüleburgaz 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.01.2012 tarihli 2011/457 Esas ve 2012/25 Karar sayılı ilâmının tekerrüre esas alınması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Yasa'nın 303. maddesi uyarınca sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili bölümün hüküm fıkrasından çıkartılarak, “Edirne 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.02.2012 tarihli ve 2009/66 Esas, 2012/13 Karar sayılı ilamı ile beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen 14 yıl 2 ay hapis cezasından dolayı sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, ancak karşı temyiz bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 307/5. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek sürenin Hayrabolu Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.03.2012 tarihli, 2011/131 Esas ve 2012/41 Karar sayılı ilâmındaki ceza süresine göre belirlenmesine” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usûl ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304/1. maddesi uyarınca Çorlu 4. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.