YARGITAY 2. CEZA DAİRESİ

2. Ceza Dairesi         2023/29968 E.  ,  2024/2728 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2019/1701 E., 2019/1444 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : İlk derece mahkemesinin beraat hükmü kaldırılarak mahkûmiyet
hükmü kurulması
TEMYİZ EDENLER : Sanık ve müdafii
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen beraat hükmüne yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak sanık hakkında verilen mahkûmiyet kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin verilen kararın hukuka aykırı olduğuna; sanık müdafiinin temyiz isteminin müvekkilinin sadece bir müşteri konumunda olup üzerine atılı suçu işlemediğine, savunmasında belirttiği üzere Afgan uyruklu Rahmatullah isimli şahıstan telefonu satın aldığına ve sim kartı telefona uymadığından telefonun iadesini gerçekleştirdiğine, Konya Bölge Adliye Mahkemesinin sadece soyut iddialar ile sanığa hapis cezası verdiğine, dosya içerisinde kolluk araştırmasına da rastlanılmadığına, müvekkili sanığın kendisine bir ceza verilmeyeceği düşüncesi ile hukuki yardımdan da yararlanmadığına, mahkemede kendisini tam olarak ifade edemediğine, suça konu telefonu satın alır iken yanında bulunan kişilerin tanıklığını bile mahkemeye sunamadığına, müvekkili hakkındaki iddianın atfı cürüm niteliğinden ileri gidemediğine, yargılama konusu çalınan eşyanın maddi değerinin az olduğuna, müvekkili hakkında ilgili kanunî düzenleme doğrultusunda ceza verilmesinden vazgeçilmesi ya da cezada indirim yoluna gidilmesi gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Dosya kapsamına göre eylemin gece vakti işlendiği ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 141/1 ve 143. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamında bulunmadığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin Tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.
Sanık hakkında kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın mahkûmiyetine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi uyarınca, usûl ve yasaya uygun olan Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi’nin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Konya 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.