YARGITAY 2. CEZA DAİRESİ

2. Ceza Dairesi         2023/26749 E.  ,  2024/3937 K.
"İçtihat Metni"
İ T İ R A Z

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/246 E., 2015/417 K.
ŞİKÂYETÇİ : ...
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Tebliğname tebliği
İTİRAZA KONU KARAR :Onama
İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesi'nin 13.11.2019 tarihli ve 2019/3114 Esas, 2019/14638 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 20.10.2023 tarihli ve KD - 2023/93480 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;
5271 sayılı CMK'nın 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi uyarınca Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:
I. İTİRAZ SEBEPLERİ
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı, 20.10.2023 tarih ve 93480 sayı ile; "Sanığın, Kocaeli 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.06.2015 tarihli ve 2015/246 Esas, 2015/417 Karar sayılı kararı ile hakkında verilen mahkumiyet hükmünü temyiz etmesi üzerine düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.02.2019 tarihli ve 2015/252067 sayılı tebliğnamesinin, hükmü temyiz eden sanığa usulüne uygun tebliğ edilmemesinin savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde değerlendirildiği, açıklanan nedenlerle Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesi'nin 13.11.2019 tarihli ve 2019/3114 Esas, 2019/14638 Karar sayılı 'ONAMA' kararın kaldırılması ile tebliğnamenin sanığa yöntemince tebliğinin sağlanarak, hakkındaki hükmün onanmasına karar verilmesi" görüşüyle itiraz yoluna başvurmuştur.
II. GEREKÇE
Dosya içeriğine göre sanık hakkında düzenlenen tebliğnamenin sanığa tebliğ edilmediğinin, soruşturma aşamasındaki ifadesi sırasında Baro tarafından tayin edilen, ancak kovuşturma aşamasında yer almayan Av. ...'ya tebliğ edildiğinin anlaşılması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmış, tebliğname usulüne uygun olarak 15.01.2024 tarihinde sanığa bizzat tebliğ edilmiştir.
Şikâyetçiye ait suça konu aracın oto tamir servis yetkilisi tarafından tamir edildikten sonra kapıları açık hâlde bırakıldığı oto tamir servisinin eklentisi niteliğinde olduğu anlaşılan otoparktan çalınmış olması ve aracın kapılarının açık ve üzerinde anahtar olacak şekilde çalındığının sanık tarafından ifade edilmesine rağmen aracın üzerinde bırakılan orijinal anahtar ile mi, taklit anahtar ile mi ya da sair alet ile mi çalıştırılıp götürüldüğü hususu net olarak açıklığa kavuşturulmamış olsa da bu husus sonuca etkili olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.
III. KARAR
1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,
2. 5271 sayılı Kanun’un 308/2. fıkrası gereği Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesi'nin 13.11.2019 tarihli ve 2019/3114 Esas, 2019/14638 Karar sayılı onama ilâmının KALDIRILMASINA,
3. UYAP sistemi karar numarası verildiği takdirde bu dosya üzerinde devamında işlem yapılmasına izin vermediğinden, karar numarası verilmeksizin UYAP'taki esas sırasının açıklamalar bölümüne itirazın kabulü ile önceki Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 13.11.2019 tarihli ve 2019/3114 Esas, 2019/14638 Karar sayılı kararının kaldırıldığı hususunun şerh edilmesine, takiben sanığa Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 07.02.2019 tarihli ve 2015/252067 sayılı tebliğnamesinin usulünce tebliğ edilmesi için dosyanın Yazı İşleri Müdürlüğüne teslimine, tebligat işleri tamamlandıktan sonra dosyanın esasının incelenmesine dair ara karar verildiği; ilgili tebliğnamenin sanığa 15.01.2024 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği belirlenerek yapılan inceleme neticesinde;
4. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kocaeli 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.06.2015 tarihli ve 2015/246 Esas, 2015/417 Karar sayılı kararına yönelik sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.