YARGITAY 2. CEZA DAİRESİ

2. Ceza Dairesi         2023/15290 E.  ,  2024/1031 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2022/466 E., 2023/37 K.
SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Kumluca Cumhuriyet Başsavcılığının 30.07.2015 tarihli ve 2015/517 Esas sayılı iddianamesiyle sanık hakkında, icra dairesi tarafından yediemin olarak kendisine teslim edilen bir kısım eşyanın satış için gidildiğinde yerinde olmadığı iddiası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 289/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.
2. Kumluca 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.04.2016 tarihli ve 2015/345 Esas, 2016/283 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223/2-a maddesi uyarınca beraat kararı verilmiştir.
3. Yukarıda anılan kararın katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 23.06.2022 tarihli ve 2021/612 Esas, 2022/13248 Karar sayılı kararıyla; ''Bir kısım menkul malın usulüne uygun olarak haczedilip, yedieminliğin hukuki ve cezai sorumluluğu hatırlatılarak sanığa teslim edilmesinin ardından 16.03.2015 günü satış için gidildiğinde mahcuzların yerinde olmadığının tespit edilmesi karşısında, atılı suçun unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden, sanığın mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde karar verilmesi," nedeniyle bozma kararı verilmiştir.
4. Bozma üzerine Kumluca 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.01.2023 tarihli ve 2022/466 Esas, 2023/37 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 289/1, 62, 50 ve 52 ve maddeleri uyarınca hapisten çevrili 3.000.00 TL ve doğrudan 3.320.00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi, suçun unsurlarının oluşmadığına, mahkûmiyete yeter delil bulunmadığına, ilişkindir
III. OLAY VE OLGULAR
1-Haczedilerek sanığa teslim edilen bir kısım eşyanın, satış için gidildiğinde sanık tarafından hazır edilmediği, akıbetinin de bilinmediği ayrıca oluşan zararın giderilmediği hususlarının tüm dosya kapsamı ile sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.
2. Haciz tutanakları, bilirkişi raporu, katılan beyanı ve sanık savunması dosyada bulunmaktadır.
3. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragraflarda bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmlarına uyulduğu ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.
IV. GEREKÇE
Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.
V. KARAR
Bozma üzerine Kumluca 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.01.2023 tarihli ve 2022/466 Esas, 2023/37 Karar sayılı kararına yönelik sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.