YARGITAY 2. CEZA DAİRESİ

2. Ceza Dairesi         2023/10601 E.  ,  2023/3448 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 1997/1398 E., 1997/1117 K.
SUÇ : Hırsızlık
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.01.2023 tarihli ve 1997/1398 Esas, 1997/1117 Karar sayılı ek kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
Sanığın, hakkındaki mahkûmiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra dosyaya sunduğu 08.12.2022 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte 16.12.2013 tarihli ek karara yönelik eski hale getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hale getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtay'ın ilgili dairesine ait olması nedeniyle 08.12.2022 tarihli dilekçesi üzerine Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.01.2023 tarihli ek kararının kaldırılmasına karar verilerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında Antalya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.02.1997 tarihli ilâmının Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 14.04.1998 tarihli kararıyla onanarak kesinleştiği, 5237 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesi ile kesinleşen ilama yönelik uyarlama yargılaması talebi üzerine Mahkemenin 16.12.2013 tarihli ek kararı ile sanık hakkında uyarlama yargılaması yapıldığı, hükümlünün yokluğunda ve dosya üzerinden verilen bu ek kararın tebliği yönünden; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerekirken, somut olayda 16.12.2013 tarihli ek kararın sanığın bildirdiği adresten farklı bir adrese çıkarıldığı ve komşu haberdar edilip muhtara tebliğ yapıldığı, ayrıca bu tebligat parçasına sanığın adreste bulunmama sebebinin de yazılmadığı anlaşıldığından yapılan bu ek karar tebliği işleminin geçersiz olduğu belirlenmiş ise de; sanığın mahkemeye gönderdiği, 01.12.2021 tarihli dilekçesi ile uyarlama sonucu verilen hükümler de belirtilerek uzlaşma yasasından faydalanmayı talep ettiğinin ve bu talepler ile ilgili mahkeme görüşünün de sanığa bildirildiğinin anlaşılması karşısında; anılan tarih itibariyle karardan haberdar olduğunun kabulü ile 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 08.12.2022 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz isteğinin ve yerinde bulunmayan eski hale getirme isteminin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, REDDİNE, esası incelenmeyen dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.06.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.