YARGITAY 2. CEZA DAİRESİ

2. Ceza Dairesi         2022/4354 E.  ,  2024/2972 K.
"İçtihat Metni"MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama, bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:
1.Sanık hakkında katılan ...'e karşı mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
14/04/2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL dahil olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, temyizi mümkün bulunmadığından, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE,
2.Sanık hakkında katılan ...'e karşı hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,
3.Sanık hakkında katılan ... ile şikâyetçiler ... ve ...'e karşı hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesinde;
a.Katılan ... ve şikâyetçi ...'e karşı hırsızlık suçundan kurulan hükümler yönünden; 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemlerine uyan TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen suçun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukukî durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
b.Şikâyetçiler ... ve ...'e yönelik hırsızlık suçlarından hüküm kurulurken; soruşturma aşamasında sanığın evinde yapılan aramada ele geçirilen eşyaları, çaldığı yerleri kolluk görevlilerine göstererek şikâyetçilere tam iadeyi sağladığı, ... ve...'ın da çalınan malzemelerin iade edildiğini, sanıktan şikâyetçi olmadıklarını beyan ettiklerinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,
c.Katılan ... ve şikâyetçi ...'e yönelik hırsızlık suçlarından hüküm kurulurken; 18/06/2014 tarihinde kabul edilip 28/06/2014 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106/3. maddesi gereğince “ Hükümlü, tebliğ olunan ödeme emri üzerine belli süre içinde adli para cezasını ödemezse, Cumhuriyet savcısının kararı ile ödenmeyen kısma karşılık gelen gün miktarı hapis cezasına çevrilerek, hükümlünün iki saat çalışması karşılığı bir gün olmak üzere kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına karar verilir. Günlük çalışma süresi, en az iki saat ve en fazla sekiz saat olacak şekilde denetimli serbestlik müdürlüğünce belirlenir. Hükümlünün, hakkında hazırlanan programa ve denetimli serbestlik görevlilerinin bu kapsamdaki uyarı ve önerilerine uymaması hâlinde, çalıştığı günler hapis cezasından mahsup edilerek kalan kısmın tamamı açık ceza infaz kurumunda yerine getirilir” hükmü gözetilmeden, sanık hakkında adli para cezalarını ödemediği takdirde ödenmeyen para cezalarının hapse çevrileceği şeklinde hüküm kurulması,
d.Kabule göre de; sanık hakkında, şikâyetçi ...'e karşı hırsızlık suçu yönünden; 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesi uyarınca belirlenen 1 yıl hapis cezasından, aynı Kanun'un 143. maddesi uyarınca 1/6 oranında artırım yapılırken, 1 yıl 2 ay yerine 1 yıl 6 ay , devamla aynı Kanun'un 62.maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken 11 ay 20 gün yerine, hesap hatası sonucu 1 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedilerek fazla ceza tayini,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan sebeplerden dolayı isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesinin gözetilmesine, 22.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.