YARGITAY 2. CEZA DAİRESİ

2. Ceza Dairesi         2021/9422 E.  ,  2023/3994 K.
"İçtihat Metni"
...
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/747 E., 2016/603 K.
SUÇ : Karşılıksız Yararlanma
HÜKÜM : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 11.11.2015 tarihli ve 2015/43857 Esas No.lu iddianamesi ile sanık hakkında, faz başka yere takılarak sayaçsız enerji kullandığından bahisle eylemi nedeniyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 163/3, 53/1. maddeleri gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle kamu davası açılmıştır.
2.Ankara 40. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2016 tarihli ve 2015/747 esas, 2016/603 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında karşılıksız yararlanma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 163/3, 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve aynı Kanun'un 53. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz isteği; suç işlemediğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
Dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, olay günü katılan kurum tarafından sanığa ait adreste yapılan kontrolde, katılan kurumla herhangi bir sözleşme yapılmaksızın kaçak elektrik kullanıldığının tespit edildiği bu şekilde sanığın üzerine atılı suçu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.
IV. GEREKÇE
Kaçak elektrik kullanım tutanağı, sanığın savunması ve tüm dosya içeriğine göre sanığın atılı suçu işlediğine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;
6352 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 05.07.2012 tarihi sonrasında işlenen karşılıksız yararlanma suçlarında 5237 sayılı Kanun'un 163/3. ve 168/5. maddelerine göre soruşturma aşamasında Cumhuriyet Başsavcılığınca katılan kurumun vergili ve cezasız gerçek zararı bilirkişiye hesaplattırılıp, sanığa miktar da belirtilip usulüne uygun süre verilmek suretiyle “bilirkişinin hesapladığı kurumun vergili ve cezasız gerçek zararını soruşturma tamamlanmadan önce tamamen tazmin etmesi durumunda hakkında kamu davası açılmayacağına” dair bildirimde bulunulması gerektiği ve bildirim sonrası verilen sürede kurumun gerçek zararı soruşturma tamamlanmadan önce tamamen tazmin edilmesi halinde bu bir dava şartı olduğundan aynı Kanun'un 168/5. maddesine göre kamu davasının açılamayacağı ve eğer soruşturma aşamasında bu ihtar işlemi yapılmamış olmasına rağmen sanık tarafından kovuşturma aşamasında katılan kurumun zararının tamamen karşılanması halinde bu ödemenin soruşturma aşamasında yapılmış gibi kabul edilerek sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi uyarınca kovuşturma şartı gerçekleşmediğinden düşme kararı verilmesi gerekeceği, somut olayda da bu açıklamalar ışığında sanığa soruşturma aşamasında ödeme ihtarı yapılmamış olması, kovuşturma aşamasında da bilirkişi raporu alınmadığı, bilirkişi raporuyla tespit edilecek olan vergili cezasız zarar miktarını ödemesi halinde davanın düşmesine karar verileceği ihtarında bulunulmaması karşısında, belirtilen şekilde işlem yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması sebebi ile hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.
Sanığın sabıka kaydına göre mükerrir olduğundan, 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesine göre cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infazına karar verildiği halde, hükümde aynı Kanun'un 58/7. maddesi gereğince infazdan sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR
Gerekçe başlığında açıklanan nedenle, Ankara 40. Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2016 tarihli ve 2015/747 Esas, 2016/603 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.