YARGITAY 2. CEZA DAİRESİ

2. Ceza Dairesi         2021/8806 E.  ,  2023/4625 K.
"İçtihat Metni"...
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2020/109 E., 2020/216 K.
...
SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1. Turgutlu Cumhuriyet Başsavcılığının, 22.03.2013 tarihli ve 2013/806 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında, sanığın temyiz dışı diğer sanıkla birlikte şikâyetçinin işyerine girip işyerinden içki çalmaları şeklindeki eylemi nedeniyle hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 40/1, 142/1-b, 116/2, 53/1. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.
2. Turgutlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.03.2015 tarihli ilk kararı ile sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından sonuç ceza olarak sırasıyla 1 yıl 8 ay hapis ve 2.000,00 TL adli para cezaları ile cezalandırılmasına karar verildiği, anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin 12.12.2019 tarihli ve 2019/6791 Esas, 2019/16085 Karar sayılı kararı ile özetle; sanığın savunma hakkının kısıtlanması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.
3. Turgutlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2020 tarihli ve 2020/109 Esas, 2020/216 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 62/1, 116/2, 62/1, 50/1-a, 52. maddeleri uyarınca sırasıyla 1 yıl 8 ay hapis ve hapisten çevrili 2.000,00 TL adli para cezaları ile cezalandırılmasına ve hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden aynı Kanun'un 53. maddesi gereği hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
Sanığın temyiz istemi; diğer sanık S.P.'nin ifadesi dışında suçu işlediğine dair delil bulunmadığı, beraat kararı verilmesinin gerektiğine ilişkindir.
III. OLAY VE OLGULAR
1. Sanığın, suç tarihinde diğer sanık S.P. ile birlikte şikâyetçinin iş yerinden 15 adet 50'lik, 15 adet 30'luk rakı şişelerini ve 1 adet viski şişesini çaldığının sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.
2. Sanık aşamalardaki savunmalarında atılı suçu inkâr etmiştir. Şikâyetçinin soruşturma aşamasında ifadeleri, diğer sanık S.P.'nin ifadeleri, bu ifadelerle uyumlu tanık S.S.'nin soruşturma aşamasında alınan ifadesi, soruşturma aşamasında şüpheli olarak ifadesi alınan N.G.'nin ifadesi, kolluk görevlilerince düzenlenen 11.02.2013 tarihli Tutanak ve aynı tarihli Teslim Tutanağı dosya içerisindedir.
3. Yerel Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta bilgilerine yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği ve gereğinin yerine getirildiği belirlenmiştir.
IV. GEREKÇE
5237 sayılı Kanun'un 116/2. maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu için seçimlik olarak öngörülen hapis cezasının alt sınırının 6 ay hapis olduğu gözetilmeden temel cezanın 4 ay hapis olarak belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini ve seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edildiği halde, aynı Kanun'un 50/2. maddesine aykırı olarak tayin olunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi ile; iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığa verilen cezanın 5237 sayılı Kanun'un 119/1-c. maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedenleri yapılmamış; gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 09.02.2013 yerine 08.02.2013 olarak yanlış gösterilmesi, mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiş; dosya içerisindeki şikâyetçi ve diğer sanık S.P.'nin ifadeleri, bu ifadelerle uyumlu tanık S.S.'nin soruşturma aşamasında alınan ifadesi, soruşturma aşamasında şüpheli olarak ifadesi alınan N.G.'nin ifadesi, kolluk görevlilerince düzenlenen 11.02.2013 tarihli Tutanak ve aynı tarihli Teslim Tutanağı içeriğine göre, sanığın üzerine atılı suçları işlediğinin sabit olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamış; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.
V. KARAR
Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Turgutlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.03.2020 tarihli ve 2020/109 Esas, 2020/216 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname'ye uygun olarak, ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.