YARGITAY 2. CEZA DAİRESİ

2. Ceza Dairesi         2021/23774 E.  ,  2024/3691 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/216 E., 2016/360 K.
SUÇTAN ZARAR GÖREN : İçişleri Bakanlığı(Emniyet Genel Müdürlüğü)
ŞİKÂYETÇİLER : ..., ..., ..., ...
SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret, kamu malına zarar verme
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, beraat
TEMYİZ EDENLER : Suçtan zarar gören kurum vekili ile sanık
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Sanığın hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan beraat hükmü ile görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerini, suçtan zarar gören kurum vekilinin sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan beraat hükmünü temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

I) Sanığın, hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Sanığın, hakkında kurulan beraat hükmünü temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı gibi, hükmün gerekçesine yönelik bir temyiz itirazı da olmadığından temyiz isteminin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,
II) Suçtan zarar gören kurum vekilinin sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Kamu malına zarar verme suçu bakımından katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan suçtan zarar gören İçişleri Bakanlığının, duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmediği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 24.03.2021 tarihli yazısı üzerine İl Emniyet Müdürlüğüne tebliğ edilen hükmün suçtan zarar gören İçişleri Bakanlığı (Emniyet Genel Müdürlüğü) vekili tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla, temyiz talebini içeren dilekçeyi göndererek katılma iradesini ortaya koyması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 237/2. maddesi gereğince suçtan zarar gören kurumun davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;
Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Kanun'un 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın, suç tarihinde ekip aracının camına vurduğunun iddia edildiği somut olayda; eylemin 6545 sayılı Yasa ile değişik 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a ve 35. maddelerinde düzenlenen kamu malına zarar vermeye teşebbüs suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e. maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımının, süreyi kesen son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 02.09.2015 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,
III) Sanığın, hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik temyiz istemine gelince;
Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 05.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.