YARGITAY 2. CEZA DAIRESI

2. Ceza Dairesi         2021/23320 E.  ,  2024/4918 K.
"İçtihat Metni"

İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SAYISI : 2015/535 E., 2016/417 K.
KATILANLAR : ..., ..., ..., ...,
..., ..., ..., ...
ŞİKÂYETÇİLER : ..., ...
SUÇTAN ZARAR GÖREN : ...
SUÇLAR : Kamu malına zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme,
kasten yaralama, kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret,
trafik güvenliğini tehlikeye sokma
HÜKÜMLER : Mahkûmiyet
TEMYİZ EDENLER : Sanıklar ..., ... ve ..., sanıklar ... ve ... müdafii, suçtan zarar gören ... vekili
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, düzelterek onama, bozma
Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, duruşmadan usulüne uygun haberdar edilmeyen, kamu malına zarar verme suçundan zarar gören İçişleri Bakanlığının, gerekçeli kararın tebliği üzerine atılı suçtan kurulan hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği sanık ... hakkındaki hükümlere yönelik Av. ...'ün temyiz istemi dışında diğer temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği yine sanık ... hakkındaki hükümlere yönelik Av. ...'ün temyiz istemi dışında diğer temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:
I. Sanık ... hakkındaki hükümlere yönelik Av. ...'ün temyiz isteminin incelenmesinde,
Sanıklar ... ve ... müdafii Av. ...'ün, sanık ...'ın da vekili olduğuna dair dosya kapsamında herhangi bir vekaletnamenin bulunmadığı; Av. ...'ün sanık ... hakkında verilen kararları temyize yetkisinin olmadığı anlaşılmakla, bu sanık yönünden temyiz başvurusunun 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi gereğince REDDİNE,
II. Sanıklar ... ve ... hakkında kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanıkların ve sanıklar müdafiinin temyiz istemlerinin incelenmesinde,
Hakaret eyleminin kamu görevlilerine karşı açık alanda gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında, sanık ... hakkında atılı suçtan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 125/4. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin Tebliğname'ye uygun olarak ONANMASINA,
III. Sanık ... hakkında kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret ve kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde,
Hakaret eyleminin kamu görevlilerine karşı açık alanda gerçekleştiğinin anlaşılması karşısında, sanık ... hakkında kamu görevlisine görevinden dolayı hakaret suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 125/4. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; sanık hakkında, kasten yaralama suçundan katılan ...'ın basit tıbbi müdahale ile iyileşebilir şekilde yaralandığına ilişkin Adli Tıp Kurumu raporunun esas alınmasına ve teşdiden hüküm kurulduğu belirtilmek suretiyle temel ceza 6 ay hapis olarak tayin edilmesine rağmen kurulan hükümde, uygulama maddesinin 5237 sayılı Kanun’un 86/2. maddesi yerine, 86/1. maddesi olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,
Adlî sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunmayan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,
Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkralarından 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,
IV. Sanıklar ... ve ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme, sanık ... hakkında kamu malına zarar verme ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ... ve müdafiinin, sanık ...'ın ve suçtan zarar gören ... vekilinin temyiz istemlerinin incelenmesinde,
Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,
1. İddianamede sanıklar ... ve ... hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçuyla ilgili olarak 5237 sayılı TCK'nın 265/3 maddesinin uygulanması talep edilmediği halde, sanıklara ek savunma hakkı verilmeden haklarında aynı Kanun'un 265/3 maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,
2. Kamu malına zarar verme suçundan zarar gören şikâyetçi ...’nın duruşmadan haberdar edilip, iddia ve delillerini sunma, davaya katılma olanağı sağlanarak sanık ...'ın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, iddia hakkı kısıtlanmak suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 233 ve 234. maddelerine aykırı davranılması,
3. Sanık ... hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçu yönünden, 24.10.2019 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun’un 24. maddesi ile düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251. maddesindeki "Basit Yargılama Usulü"nün uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesiyle 5271 sayılı Kanun'un eklenen geçici 5/1-d maddesi ile "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklinde sınırlama getirilmiş ise de; hükümden sonra, 19.08.2020 tarihli ve 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile yukarıda anılan geçici madde 5/1-d'de yer alan "Kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin, bilahare 16.03.2021 tarihli ve 31425 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı iptal kararı ile de yukarıda anılan geçici madde 5/1-d’de yer alan “Hükme bağlanmış” ibaresinin aynı bentte yer alan, “Basit yargılama usulü” yönünden Anayasa’nın 38. maddesine aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir. 5271 sayılı Kanun'un 251/3. maddesinde “Basit yargılama usulü uygulanan dosyalarda sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir” şeklindeki düzenleme gereği maddi ceza hukuku anlamında sanık lehine sonuç doğurmaya elverişli olması nedeniyle, temyize konu ve aynı Kanun'un 251/1. maddesi kapsamına giren, 5237 sayılı Kanun'un 179/3. maddesindeki suç yönünden, aynı Kanun’un 7. ve 5271 sayılı Kanun'un 251. maddeleri uyarınca yeniden değerlendirilme yapılmasında zorunluluk bulunması,
4. Anayasa Mahkemesinin, 02.08.2022 tarihli ve 31911 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 21.04.2022 tarihli ve 2020/87 Esas, 2022/44 Karar sayılı kararı ile; 5271 sayılı Kanun'a 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddenin (d) bendinde yer alan "... kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış..." ibaresinin "... Seri muhakeme usulü..." yönünden Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması ve yargılama konusu 5237 sayılı Kanun'un 179/3-2. maddelerinde tanımlanan suçun seri muhakeme usûlüne tabi olması karşısında, sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 250. maddesinde düzenlenen seri muhakeme usûlünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına tevdi edilmesinde zorunluluk bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin, sanık ...'ın ve suçtan zarar gören ... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan (kamu malına zarar verme suçu bakımından diğer yönleri incelenmeyen) hükümlerin bu sebeplerden dolayı Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, 26.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.