YARGITAY 2. CEZA DAİRESİ

2. Ceza Dairesi         2021/19046 E.  ,  2023/4034 K.
"İçtihat Metni"

...
MAHKEMESİ :Ceza Dairesi
SAYISI : 2018/1453 E., 2018/1740 K.
...
SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli
HÜKÜMLER : İlk Derece Mahkemesince kurulan mahkumiyet
hükümlerinin düzeltilmek suretiyle istinaf başvurusunun esastan
reddi
...
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen aynı Kanun'un 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve sanığa yüklenen iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçunun, hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla gerçekleştirildiği nazara alınarak; savunmanın bölünmezliği ilkesi ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafi atanması gerekmekte ise de iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından 5271 sayılı Kanun’un 286/2-a ve 286/3 maddeleri uyarınca hükme yönelik temyiz incelemesi yapılamayacağından aynı Kanun'un 308/A maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna gidilebileceği belirlenerek yapılan incelemede;
A. İş Yeri Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden
Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 07.06.2018 tarihli ve 2018/1453 Esas, 2018/1740 Karar sayılı kararının iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçu bakımından sanık ... müdafii, sanık ... müdafii, sanık ... müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:
Sanıklar hakkında, Osmancık Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.02.2018 tarihli ve 2016/356 Esas, 2018/136 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun’un 116/4, 119/1-c maddeleri uyarınca iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan 4 yıl hapis cezası ile mahkûmiyet hükümlerine konu cezaların türü ve miktarları ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizlerin niteliği karşısında;
5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3 maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanıklar müdafiilerinin temyiz istemlerinin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİNE,
B. Hırsızlık Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden
İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 saylı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;
I. HUKUKÎ SÜREÇ
1.Osmancık Cumhuriyet Başsavcılığının 17.08.2016 tarihli ve 2016/289 Esas sayılı iddianamesiyle sanıklar hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143/1, 53 ve sanık ... bakımından 58. maddeleri gereğince cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.
2.Osmancık Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.02.2018 tarihli ve 2016/356 Esas, 2018/136 Karar sayılı kararı ile; sanıklar hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h, 143/1, 53 ve sanık ... bakımından 58. maddeleri uyarınca 10 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, hak yoksunluklarına ve sanık ... bakımından tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.
3.Anılan mahkûmiyet hükmünün sanık ..., sanık ... müdafii ile sanık ... müdafii tarafından istinaf edilmesi üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 07.06.2018 tarihli ve 2018/1453 Esas, 2018/1740 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik sanık ..., sanık ... müdafii ile sanık ... müdafiinin istinaf başvurusunun düzeltilmek suretiyle esastan reddine karar verilmiştir.
II. TEMYİZ SEBEPLERİ
A.Sanık ... Müdafiinin Temyiz Sebebi
Sanık müdafiinin temyizi, sanık hakkında şüpheden uzak ve kesin nitelikte deliller bulunmadığına, sadece müşteki beyanları dikkate alınarak sanığın suçlandığına, hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine yöneliktir.
B.Sanık ... Müdafiinin Temyiz Sebebi
Sanık müdafiinin temyizi, sanık hakkında beraat kararı verilmesi, aksi halde daha az cezaya hükmedilmesi gerektiğine yöneliktir.
C.Sanık ... Müdafiinin Temyiz Sebebi
Sanık müdafiinin temyizi, sanığın cezalandırılması için dosyada delil bulunmadığına, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine, ceza tayininde teşdit uygulandığına, 5237 sayılı Kanun'un 62. maddesinin uygulanmama gerekçesinin açıklanmadığına ilişkindir.
D.Katılanlar Vekilinin Temyiz Sebebi
Katılanlar vekilinin temyizi, suçta kullanılan ve sanık ...'ın eşi adına kayıtlı olan araç bakımından ilk derece mahkemesince verilen müsadere kararının Bölge Adliye Mahkemesi tarafından kaldırılarak aracın sahibine iadesine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.
III. GEREKÇE
5237 sayılı Kanun’un 142. maddesinde, 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanıklara yüklenen 5237 sayılı Kanun’un 142/2-h ve 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu, 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 Esas, 2021/473 Karar sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı Kanun'un 150/3. fıkrası uyarınca sanıklara zorunlu müdafi atanması gerektiği gözetilmeden, İlk Derece Mahkemesince yargılamaya devam edilerek, sanıkların müdafi huzurunda savunmaları alınmadan hüküm kurularak 5271 sayılı Kanun'un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle sanıkların savunma haklarının kısıtlanması nedeniyle Bölge Adliye Mahkemesince 5271 sayılı Kanun'un 280/1-e maddesi gereği İlk Derece Mahkemesi hükümlerinin bozulmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR
Başkaca yönleri incelenmeyen Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 07.06.2018 tarihli ve 2018/1453 Esas, 2018/1740 Karar sayılı kararının, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği Tebliğnameye'ye uygun olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Osmancık Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.