YARGITAY 12. CEZA DAİRESİ

12. Ceza Dairesi         2023/5944 E.  ,  2024/1332 K.
"İçtihat Metni"
İNCELENEN KARARIN
MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi
SUÇ : Taksirle yaralama
İNCELEME KONUSU
KARAR : Mahkûmiyet
KANUN YARARINA
BOZMA YOLUNA
BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı
TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Taksirle yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası ile 52 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl süreyle denetime tabi tutulmasına dair İstanbul 27. Sulh Ceza Mahkemesinin 13/11/2012 tarihli ve 2010/179 esas, 2012/1656 sayılı kararının 28/12/2012 tarihinde kesinleşmesini müteakip, denetim süresi içerisinde 29/10/2015 tarihinde kasıtlı suç işlediğinden bahisle ihbarda bulunulması üzerine hükmün açıklanmasına ve sanığın 5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası ile 52 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin İstanbul 45. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/01/2023 tarihli ve 2022/548 esas, 2023/60 sayılı kararının 31/01/2023 tarihinde itiraz edilmeksizin kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 24.07.2023 tarihli ve 94660652-105-34-9369-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.09.2023 tarihli ve KYB-2023/90849 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM
Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 18.09.2023 tarihli ve KYB- 2023/90849 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, sanığın eylemine uyan suç için kanunda öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre olağan dava zamanaşımının aynı Kanun’un 66/1-e maddesi gereğince 8 yıl olduğu, hüküm tarihinden önce zamanaşımını kesen en son işlemin sanığın savunmasının alındığı 21/06/2010 tarihi olduğu ve sanık hakkında verilen 13/11/2012 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 28/12/2012 tarihinde kesinleştiği, sanığın denetim süresi içerisinde 29/10/2015 tarihinde yeniden suç işlediği, 5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince 28/12/2012 ile 29/10/2015 tarihleri arasında (2 yıl 10 ay 1 gün) dava zamanaşımı süresinin duracağı, denetim süresinde işlenen suçun tarihi olan 29/10/2015 tarihinden itibaren zamanaşımının yeniden işlemeye başlayacağı, sanığın savunmasının alındığı tarih olan 21/06/2010 ile hükmün açıklandığı 31/01/2023 tarihleri arasında duran zamanaşımı süresininde düşülmesi halinde 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin dolduğu nazara alınarak, sanık hakkında açılan davanın düşürülmesi yerine, yargılamaya devamla sanığın mahkûmiyetine dair yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE
1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;
“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2.5237 sayılı Kanun'un Dava zamanaşımı başlıklı 66 ncı maddesinin inceleme konusu ile ilgili birinci fıkrasının (e) bendine göre;
"(1) Kanunda başka türlü yazılmış olan haller dışında kamu davası;
(e) Beş yıldan fazla olmamak üzere hapis veya adlî para cezasını gerektiren suçlarda sekiz yıl,
Geçmesiyle düşer."
5237 sayılı Kanun'un Dava zamanaşımı süresinin durması veya kesilmesi başlıklı 67 nci maddesinin dördüncü fıkrası; "Kesilme halinde, zamanaşımı süresi ilgili suça ilişkin olarak Kanunda belirlenen sürenin en fazla yarısına kadar uzar." şeklinde düzenlemeyi haizdir.

3. Hükümlü hakkında açılan kamu davasına konu suçun, 5237 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesinin birinci fıkrası kapsamında bulunduğu ve 8 yıllık olağan, 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı sürelerine tabi olduğu belirlenmiştir.

4.Hükümlünün atılı suçu 31.08.2009 tarihinde işlediği, İstanbul 27. Sulh Ceza Mahkemesinin 13/11/2012 tarihli ve 2010/179 esas, 2012/1656 sayılı kararı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın 28.12.2012 tarihinde kesinleştiği, hükümlünün 29.10.2015 tarihinde yeniden suç işlediği, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasının son cümlesi uyarınca zamanaşımının 28.12.2012 ilâ 29.10.2015 tarihleri arasında 2 yıl 10 ay 1 gün durduğu ve zamanaşımı süresinin sanığın sorgusunun yapıldığı tarihte son kez kesildiği nazara alındığında; sanığın sorgusunun yapıldığı 21.06.2010 tarihinden hükmün açıklandığı 31.01.2023 tarihine kadar geçen süreden, zamanaşımının durduğu 2 yıl 10 ay 1 günlük süre mahsup edildiğinde 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin dolması nedeniyle 5237 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşmesi yerine, mahkûmiyet kararı verilmesi, Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR
1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.İstanbul 45. Asliye Ceza Mahkemesinin 31.01.2023 tarihli ve 2022/548 esas, 2023/60 karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3.5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirdiğinden, hükümlü hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.03.2024 tarihinde karar verildi.